Goodbye Vietnam

While I’m packing, my plane ticket is staring at me. I realize this is the end of a life’s chapter, the end of something that makes me the person I am today. Thinking about the last two years, all the people I met, the touring, the sceneries, the friends I made, the friends I lost, the daily life and the traveling, the joy and the pain, my life in Asia,…my eyes feel wet, tears of goodbye, to a country, to people,… but deep inside I feel these tears are tears of happiness, thankful for all these experiences, and happy to move on in Belgium. I arrived here by coincidence, but Vietnam will always keep that very special place my memory. A big part of my life.

This blog was supposed to tell you all my stories. The tricky thing is that life can also become daily even when you’re 10000 km away from home. Daily life is different when you eat noodle soup five times a week, when you’re wearing t-shirts 12 months a year, when you struggle everyday with people not understanding you (or you not understanding them would me more appropriate), when you drive your motorbike in traffic jams together with the 10 million other people, when you drive along Buddhist temples every day and when everybody around you looks so much different than yourself. But at the end of the day it becomes a habit, not always worthwhile to tell the world.

So,

First of all I would like to say a word to Mona. I don’t know how you see it (actually I know:-)), but when we met randomly at lunchtime in that restaurant in September, it felt like you became my friend after 5 minutes. And now, half a year later, it feels like you are my best friend. You have always been so supportive, I could be myself and you know everything about me, we have had so much fun together on crazy nights in Saigon, but you were also always listening to me in more difficult times. So please girl, give me a reason to come back, to come and visit you, because if there is one person I am afraid of losing as a friend, it’s you.

My roommates: Laura, Eliot, Li, Lydia. You guys were wonderful. I cannot imagine better people to live with than you. We all had our separate lives here, but we also had great fun organizing the parties on the roof, the dinner-evenings, watching Laura singing in the quire, tasting Laura’s and Li’s cooking specialties, the trip to Mui Ne with Laura and Lydia, the trip to Cambodia with Lydia, all the talking in the living room, the exaggerate shopping with Lydia,…. So hereby I promise Laura I will visit her in Scotland and I promise Lydia to visit her in London. I’ll keep my word. Li and Eliot: the best example that intercultural relationship can be very beautiful!

Jessy and Kasper: I think you both know what my strongest wish is for both your future:-)

And of course all the other people: the people from work, Simon and Lucy, Arnoud, Charles, Timen and Akira, Laslo and Julia, Nico, Kim, Christophe, the beluxcham-men, Juram and Zoe, (who made the Friday-evenings the best!), Mo and Servane, Kristiaan, Marie-Paule and the tons of other people I am forgetting now, it has been great spending time with you guys and wish you all the best.

Saturday 23/02 @ La Habana, 8.00 pm dinner. CU there.

1 month later

Dag vriendjes,

Precies een maand geleden heb ik Belgie weer verlaten. En ik voel me net alsof ik hier alweer 10 maanden ben. Vietnam voelt makkelijk aan nu. Het is moeilijk uit te drukken maar in Vietnam is het leven doodgewoon makkelijker en aangenamer. Uiteraard speelt het weer daar een grote rol in, maar ook andere zaken zoals de afwezigheid van een postbus waarin allerlei administratieve prul verschijnt (om de een of andere reden heb ik me daarin in Belgie doodgeergerd), of de prijzen, of het vervoer met de brommer. Ik weet niet waarom ik me hier zo op mijn gemak voel. Ik dacht al vaak dat het niet aan het land ligt, maar aan het leven dat je hier gegund wordt als expat, en je hebt hier ook nooit een schuldgevoel of een verantwoordelijkheidsgevoel. Alles komt zoals het komt.

De job: De job is fantastisch. Het ligt me echt en ik leer oh zo veel bij. Door mijn functie leer ik hier echt veel mensen kennen en ik moet ook wat designen zo en ik ben blij dat ik eindelijk eens met die computerprogramma's leer werken. Het team waarin ik werk bestaat vooral uit vrouwen en nog wat expats maar het is echt leuk. Ik maak plezier op kantoor, vind dat we heel wat interessante zaken organiseren, en ik krijg veel verantwoordelijkheid (voor mijn leeftijd dan he). Ik begin Engels te spreken alsof het mijn moedertaal is, en binnenkort begin ik Vietnamese les te volgen (zegt ze al drie weken).

Het leven in Saigon: Twee weekend geleden ben ik al gevlucht met wat vriendinnen naar de kust want het leven in Saigon is soms toch wel zwaar. vorige week was het aan het stormen (zoals het dat bijna elke dag doet) en er stond een halve meter water op straat. Daardoor met de brommer dus he... niet goed voor je brommer (ik heb een nieuwe gekocht, een hele mooie trouwens) en supergevaarlijk. De kust was leuk, erg relaxerend, geen toeterende brommertjes eens voor ne keer want die rijden hier elke dag rond.
Voor de rest ben ik bijna altijd bezig. Soms heb ik wat weinig rust vind ik. Ik ga elke avond uit eten bijna (tja het kost hier niets) en voor het eerst in mijn leven vermager ik zonder dat ik er iets voor doe. Het leven als reisbegeleidster in Saigon is dan ook voorbij en het eten is hier licht. Een meisje waarmee ik hier veel optrek is Mona, een Koreaanse. We hebben veel plezier samen ja en ze is de enige Aziatische met een heel ruime geest die ik ken. Verder trek ik op met wat Fransen, Engelsen, en ook wat Belgen. Die heb ik eerlijk gezegd vorige week vrijdag ontmoet op de Belgische pint. Er zaten een paar jonge mensen bij en het klikte wel.

Wonen: ja ik zit terug op kot he. Maar leuke kotgenoten. Zaterdag organiseren we een fuif op ons dakterras. We gaan daar een opblaasbaar zwembadje zetten met ijs in waarin we het bier steken en we nodigen zo'n veertig mensen uit. Ik hoop maar dat het niet te laat wordt, want die feestjes hier zijn soms echt erg. Donderdagavond 1u, vrijdagavond 5 u, zaterdagavond 3 u, zondagavond 1 u. Het is een beetje te veel van het goede. Daarom heb ik me gisteren opgesloten, gsm afgezet, filmke gekeken en gaan slapen. Een mens moet toch af en toe normaal doen he.

Back to work. www.eurochamvn.org voor de geinteresseerden.

Kind regards,

Elise

Mijn reactie op de artikels van vacature over Vietnam

Ik ben een jaar lang actief geweest in Vietnam en zal dat na deze korte vakantie in België terug zijn. Jammer aan de artikels in vacature is de weinig kritische blik op de economische vooruitgang in Vietnam. Het lijkt wel een reproductie van hetgeen men dagelijks in de lokale krant ´The Vietnam News´ te lezen krijgt, die ook enkel gecensureerd positief booming news voortbrengt. Ik dacht dat wij als Belgen nu net die kritische meerwaarde konden leveren bij de ecologische en sociale gevolgen van deze revolutie. Je kan geen gesprek voeren met een Vietnamees of de woorden ´my own business´ en ´a lot of money´ vallen. Zij maken zich geen zorgen over hun latere pensioen of het onderhoud van hun zieke vader of gehandicapte dochter. Het belang van hun familiebanden speelt hierin tot hiertoe een grote rol: ´Rijke tante, schoonzoon of achterneef´ zorgen daar wel voor. De economische dynamiek is voor elke bezoeker in Vietnam duidelijk, maar minder duidelijk is de onderhuidse dynamiek van sociale banden die daarop volgt. Mijn aanwezigheid in Vietnam heeft mij geleerd dat jonge mensen in onze termen beginnen redeneren als het gaat om zelfstandigheid, zelfredzaamheid en relatie met ouders/kinderen. Maar de overheid geeft hier nog maar weinig gehoor aan. De gezondheidzzorg, sociale zekerheid en ecologisch bewustzijn zijn schrijnend in Vietnam. En ergst van al, een Vietnamees vindt het over het algemeen nog lachwekkend wanneer daarop gewezen wordt. Dit toont hoe weinig zij door hun eigen overheid bewust gemaakt worden van het belang van deze zaken voor het algemeen toekomstig welzijn. Zij worden dagelijks overrompeld met het soort artikels dat te lezen waren in vacature. Laat het onze bescheiden taak zijn om op termijn een andere stempel te drukken op dit land. Met weinig kritische analyses van groeicijfers doen we dit prachtige land geen goed.

uitgaan in Hanoi

Ambiance!!! de pinten worden bijbesteld, er wordt gebabbeld, gezeverd. We zitten daar met een paar Belgen. Yohann, de Franse jongen die hier een stage doet, is ook afgekomen en nam wat andere stagairs mee uit Frankrijk. Plots zit er - om god weet welke reden- ook ineens een Duitser bij het gezelschap. In het gesprek wordt er overgeschakeld op zowat vier talen. Vlaams tussen de Vlamingen, Frans met de Fransmannen, Engels met de Duitser, en om te bestellen gebruiken we onze uitgebreide (hmm) Vietnamese vocabulaire... Kortom, veel plezier tot plots..

POLICE! De groene mannetjes met hun streng gezicht doen me denken aan de Vietcong in Amerikaanse oorlogsfilms. Gezichten om bang van te zijn. Vietnamees is een taal die men niet spreekt maar schreeuwt. Dat maakt het allemaal nog een beetje avontuurlijker. De muziek wordt stilgezet, iedereen zwijgt... wacht af... gaan ze vertrekken, moeten we buiten? Dit staaltje puur communisme is voor de buitenlanders een beetje lachwekkend. Iedereen wil serieus lijken naar de groene mannetjes toe, maar ze hebben allemaal een sprekende glimlach op hun gezicht. Zelfs op de Vietnamese hoertjes hun gezicht valt te merken dat ze het eigenlijk ook grappig vinden.

Ze vullen een formulier in... tien minuten passeren in volstrekte stilte... Iedereen vraagt zich af wanneer ze hun geld gaan eisen. En dan plots duidt hij twee ongeopende flessen vodka aan. De barman overhandigt de fles aan de groene mannetjes, ze verdwijnen... Heel de bar kijkt met ongeloof toe en lacht. Tja, zo gaat dat hier. En het feest kan weer beginnen.

Groetjes,

Elise

what's next?

Dag mensen,

Even laten weten dat ik nog leef en dat het hier nog steeds goed gaat. Jullie geloven me meestal niet wanneer ik zeg dat ik weinig tijd heb en daarom niet meteen op de mails antwoordt. Maar het is een feit hoor, ik ben zodanig bezig met de groepen, de mensen, het geregel, georganiseer, dat er eigenlijk weinig tijd over blijft voor mezelf. En als die er dan is, dan wens ik die liever niet te spenderen aan de computer. Het werkritme ligt hier hoog. Soms word ik bijna echt kwaad wanneer de mensen na 5 dagen aan mijn oren beginnen te zagen dat ze vermoeid zijn, dat het zwaar is. In plaats van er dan even bij stil te staan dat het voor mij al bijna een jaar zo zwaar is, vinden ze het nodig om daar ook nog eens tegen mij over te klagen. En klachten en gezaag, dat is eigenlijk vooral waar ik nog maar weinig tegen kan... Ik hou het hierna dan ook voor bekeken in het toerisme, het is welletjes geweest.

Een van de jongens in Hai Phong vroeg me al 5 keer ofzo om een pint te gaan drinken, maar ik had altijd wel een excuus. De reden voor mijn excuus was niet de jongen zelf, maar het feit dat ik 's avonds altijd kapot ben en doodgewoon geen energie meer had in een pint. De keren dat ik pinten ben gaan drinken in Vietnam kan ik op 1 hand tellen denk ik. Vorige maandag vond ik plots dat ik veel te lang veel te braaf ben geweest en ook veel te weinig tijd gemaakt had voor ontspanning. Dus stak ik stekjes in mijn ogen en ben op zijn motorbike gaan zitten richting cafe. De pinten zelf waren niet te drinken, maar ik heb me goed geamuseerd... uiteindelijk zat de vriendenkliek er en was ik een beetje de attractie van de avond. Ik ben altijd blij dat ik nog niet teveel Vietnamees versta, want ik ken de Vietnamezen onderhand al wel genoeg om te weten tot wat ze in staat zijn uit te kramen, zeker als ze gedronken hebben.

Hien heeft een kindje van zes maanden. Op een dag vond ze een simkaart in zijn schoenen... hij stuurde berichtjes met een andere vrouw. Dat was al de tweede keer. Hien was toen zwanger... Ze houdt niet meer van hem, ze vertrouwt hem niet meer. Ze wil weg van hem. Ze leven langs mekaar. "je suis jalouse de toi, Elise, tu es libre, tu as tout, tu fais ce que tu veux, tu vois le monde, tu voyages, tu es independante, les hommes vietnamiens t'adorent. Moi j'ai mon bebe, il n'y a plus aucun homme qui va se mettre avec moi...". Uren en uren zat ik met haar te praten. Ze nam me mee naar haar sober huisje in het midden van Hanoi. Daar zat hij, de klootzak. We speelden wat met dat schattige klein menske en maakte opmerkingen over zijn gedrag in het Frans. hij verstond er toch niets van. De wereld waarin je geboren wordt bepaalt veel. Vietnamese vrouwen zijn intelligent. Ze worden niet zo in de watten gelegd wanneer ze klein zijn, ze leren hun mannetje staan. Jammer genoeg leven die intelligente vrouwen tussen een hoop mannen die zichzelf alles permitteren. Hien's man weet dat Hien niet meer weg kan, vastgeroest zit en altijd afhankelijk van hem zal zijn. Dus doet hij gewoon zijn ding. En zij is Vietnamese en laat hem dus ook zijn ding doen. Een aantal jaren geleden wilde ze waarschijnlijk gewoon trouwen, want een vrouw van 25 die niet getrouwd is, dat kan niet in Vietnam. Nu smeekt ze me radeloos om haar mee te nemen, naar het nachtleven van Hanoi. Ze wilt een stukje van de andere kant proeven. Ik begrijp haar en weet dat ze gelijk heeft, maar ik kan er niets aan doen dat de Vietnamese maatschappij zo in mekaar zit. Hien vindt dat ik maar eens een Vietnamees vriendje moet hebben... Tijdens ons gesprek over de mannen in Vietnam kan ik haar duidelijk maken waarom het mij niet erg boeit... "Hien, je suis belge, et il y a des hommes au Vietnam qui m'attirent et qui essaient, et ca m'amuse, bien sur, mais ca reste superficiel, car je suis belge Hien, mes idees sont differentes" "Elise, tu as de la chance d'etre nee dans une telle societe, tu sais, moi j'ai mon bebe...".


Nog enkele nachtjes slapen en mijn familie staat in Saigon. Het gaat wel een speciaal moment zijn voor mij om hen terug te zien. En ik verheug me echt op dat weekje rondtrekken met de familie. De groep waarmee ik momenteel rondreis is een beetje saai en moeilijk. Ik hoop dus dat ze me de kans gaan geven om mijn ouders te gaan opwachten aan de luchthaven. En eerlijk gezegd, als ze er iets tegen hebben, kunnen ze de boom in, want ik zal er die namiddag niet zijn. Ik ken de mensen, ze zijn in staat om te beginnen zagen dat ze hun uitleg niet in het nederlands gekregen hebben. Maar dan denk ik: als men niet in staat is om drie woorden engels te begrijpen, blijf dan thuis he, Voor mij is een minimum aan talenkennis een noodzakelijke voorwaarde om een reis te maken. Ze zouden dat beter eisen vooraleer ze mogen op reis vertrekken. Dan bellen ze de tour leader op zijn minst niet op om 3 uur s nachts omdat ze een kakkerlak vonden op de kamer. Ik ben vertaalster, psycholoog, gidse, historicus (voor sommigen hoor ik ook botanicus, ornitoloog, chemicus, wijnkenner, agronoom, sinoloog, tolk Vietnamees - Nederlands, loodgieter, kakkerlakkenvanger,... whatever te zijn), Enfin ja, misschien liggen toeristen mij in het algemeen gewoon niet zo... Maar ik mag zeker niet veralgemenen eigenlijk, want ik heb een aantal mensen ontmoet, vooral jongeren, met wie ik zeker nog contact onderhoud wanneer ik terug ben.

Time to go, taak volbracht.

Good night,

Elise

Groeten uit Cambodia

Dag lieve bloglezers,

Weinig nieuwtjes... Alles loopt vlot. Ter jullie informatie: Ik kom niet terug naar Belgie! Ik zal hier blijven op zijn minst tot augustus en waarschijnlijk nog wel wat langer... Het weer is hier veel te mooi :-)

Foto's:

- De iva oa klanten en ik in Ta prom, de tempel van Angelina Jolie...

- De douaneambtenaren aan de grens... Voor een dollar meer zullen ze wel wat sneller werken...

- Steve en ik. Zijn contract zit erop, hij gaat naar Australie...

- Ikke op de mekong, op weg van Vietnam naar Cambodia...

- Ikke aan het genieten van een lekkere Vietnamese PHO (noedelsoepje met varkenvlees of kip...mmm...

Veel plezier!

Elise

Mysterieus Cambodja