Siem Reap live

Voor zij die denken dat ik dit avontuur door een zwarte bril bekijk: WRONG. Jullie hebben het helemaal verkeerd verstaan! (Of ok ja, ik heb me helemaal verkeerd uitgedrukt). Maar als je komt uit een land waar het meest heftige discussieonderwerp “die smerige Dedecker” of “die luie Waal” betreft, dan word je hier wel met de neus op harde feiten geduwd. Natuurlijk is Vietnam mooi en natuurlijk zijn er die autenthieke bootjes, die gezellige aziatische drukke marktjes enzovoort. Maar ik vond de confrontatie met het volk dat een dergelijke oorlog in haar collectief geheugen draagt toch wel aangrijpend. Alleen door hier te zijn en door in de tunnels te kruipen waar de Vietcong ooit de Amerikanen doorspieste met bamboestokken, of de gevolgen van napalm op de gezichten van de Vietnamezen te zien, kan je begrijpen wat ik bedoel.

En trouwens, als ik de glimlach zou missen op de gezichten van de Vietnamezen, heb ik ze dubbel en dik teruggevonden op die van de Cambodianen. Toen we met de boot via de Mekong Pnom Penh aan het binnenvaren waren, werden we al meteen geconfronteerd met de pracht van dat koninkrijk. Dit land bezit een schat aan cultuur. Alleen al het paleis van de koning is een streling voor het oog, en dan wordt er over Angkor nog niet gesproken...
De Cambodjanen zijn mooie mensen, en ze lachen hun tanden bloot. Misschien zou het zelfs Bali kunnen overtreffen... Toen we hier voet aan wal zetten wilde ik dit land meteen al van Zuid naar Noord en van Oost naar West doorkruisen. Maar ik moet geduld hebben, want ik heb tijd.

En nu zou ik een verhaal willen afsteken over de Rode Khmer maar ik denk dat ik dat niet ga doen want dan denken jullie misschien dat het hier niet plezant is. Maar goh, als je de mensen hoort vertellen hoe zij het beleefd hebben, ik meen het, dan komt er een koude rilling over je lichaam. Voor een andere keer misschien.

Morgen vlieg ik weer van Siem Reap naar Hanoi, Bush achterna. Ik hoop maar dat ik door die hele delegatie Amerikanen dat zich naar hier gaat begeven, geen hinder ga ondervinden in de luchthaven. Ik ben een weekje vrij, dus kan ik me misschien bezighouden met de decoreren van anti-Bush panelen en luidkeels door de straten van Hanoi slogans gaan citeren. Maar aangezien Frederik ook een weekje in Hanoi zit, zal ik maar van de gelegenheid gebruik maken om de stad wat te ontdekken en me wat koest houden. Maar als ik hem zie, dan spuug ik, want havik Bush is nu net niet de man die je wil tegenkomen na een aangrijpend bezoek aan de Cu Chi tunnels.

Foto’s volgen nog wel. Moet eens de tijd maken om ze af te laden op mijn computer. Ik heb de laatste weken nog maar weinig zin gehad in computer. En Rino, het is trouwens tamelijk onnozel om anoniem door het leven te willen gaan. Hang dus maar gewoon de Vlaamse Brusselaar uit.

Berichtje aan daddy nog: papiertjes zijn doorgezonden naar je email. Kan je die opsturen naar het adres dat ik doorgaf in mijn to do brief? BT zou trouwens ook de nodige papieren opsturen.

Liefs,

Elise

Het land van de Viets

"Vietnam" ... "Vietnamezen"... Gek land, raar volk. Een antwoord op de vraag wie de Vietnamezen zijn is moeilijk te formuleren. Het grenst aan Thailand, maar het zijn geen Thai. Ze hebben hier wel vele pagodes en rijk versierde boeddhistische tempels, maar die staan er precies maar omdat het land nu eenmaal in Azie ligt en in Azie hoort Boeddha toch thuis? Al de rituelen en de geurige frangipani bloemetjes, waar de toeristen zo zot van zijn in Thailand of in Bali vindt men hier niet. Als je met een Vietnamees spreekt weet je niet goed tegen wie je bezig bent. Ze bekijken je nors, maar af en toe ontdek je toch weer die verborgen Aziatische glimlach. Wat heeft hen zo gemaakt dan, die Vietnamezen? Het is een volk dat geleden heeft, ze haten ons, wij hebben hen kapot gemaakt, ze willen ons liever buiten als binnen. Maar ze hebben ons meer dan ooit nodig, want na dertig jaar communistisch bewind heeft het land investeerders nodig en hun communisme past niet meer in dit tijdperk, ze zijn de Russen kwijt.

Ze zijn ontzettend intelligent, die Vietnamezen. En fier, met kaarsrechte rug in hun spierwitte Au Dais kijken ze op je neer. Nooit hebben de Vietnamezen een oorlog verloren. En die Vietcongs, dat waren mannekes die het de Amerikanen verdorie moeilijk gemaakt hebben. Niet omdat ze zoveel B52 bommenwerpers of Agent Orange hadden, maar omdat ze ongelooflijk intelligent waren. De eerste keer dat ik door de Cu Chi tunnels liep, stond mijn wereld even stil. Ze hebben gewonnen door dit pienter denkwerk, ze waren te fier en te gedreven om deze oorlog te verliezen.

Maar ok, terug naar vandaag: Er is geen vat te krijgen op die Vietnamezen! Het is zo'n volk tov wie je voortdurend beschaamd bent. Ze zijn arm. Ze eten rijst met stokjes en stokbrood. Ze hebben drie jobs per dag, maar ze zitten langs de kant van de straat. In alle cafes is er gratis internet maar alles gecontroleerd door de staat. En zo kan ik nog een heel resem van karakteristieken opsommen die volledig geen steek houden, maar als het chaotisch overkomt voor de lezer, dan heb ik mijn doel bereikt. Ik begrijp er ook niets van.

Onze gids Phuc vertelde dat hij pedagoog was. Hij had Frans gestudeerd in de universiteit van Hue. Toen hij wilde gaan werken, is de tweede indochinese oorlog begonnen. Zijn moeder werkte voor het Zuid-Vietnamees bewind en werd in 1976, toen Vietnam volledig in communistische handen viel, in een heropvoedingskamp gestoken. Omdat zijn moeder een Zuid-Vietnamese ambtenaar was, heeft Phuc zijn beroep als leraar Frans nooit kunnen uitoefenen. Dus heeft hij maar 10 jaar lang bamboe gesneden en aan zijdeovens gewerkt. Tot de dag dat Gorbatsjov een plan uitdacht voor Rusland, en de Vietnamese variant van de perestrojka zijn ingang deed in het land, dat was de dag dat Phuc zijn beroep als leraar Frans kon uitoefenen, een dag waarvan hij 10 jaar lang alleen maar had van kunnen dromen.

De vraag waarom dit land niet thuishoort op zijn continent, of althans toch een uitzondering is op de regel, is hiermee misschien beantwoord. Het gevecht om het socialisme en het zegevierend communisme heeft ervoor gezorgd dat Vietnamezen hun leven minder spiritueel benaderen als vele buurlanden...Het zijn geen dromers, maar harde werkers die alles op alles zullen zetten om te winnen...

Of ik mijn gevecht met de Vietnamezen zal winnen is een andere vraag...


Elise