Beste lezers,
Eergisteren ben ik in de huid gekropen van de backpacker. Wel ja, half dan toch, want de minder aangename kant ervan kan ik achterwege laten, m.n. het zoeken naar hotelletjes voor 7 dollar per nacht. Mijn missie bestaat erin om de strandhotels die sinds november in onze brochure staan te gaan uittesten. Toen mij dat werd voorgesteld, kon ik het niet laten om eens flink te glimlachen, want "that's perfect", de perfecte manier om eens op een andere manier door Vietnam te reizen. De enige opdracht die ik van mijn baas in Beijing meekreeg was "schrijf een rapport over elke hotel, de afstanden, faciliteiten, positieve en negatieve punten, Vietnam boomt, dus Brussel moet de producten beter kunnen verkopen, geef ze wat informatie". "Allright baby, leuke manier om mijn vakantie door te brengen", en dat mag ook wel, want vanaf half januari staat er weer een heel druk programma op de agenda, tot maart ongeveer, tja, Vietnam boomt he.
Als je er de kaart van Vietnam bijneemt, zie je dat Vietnam een erg lang land is, niet breed, soms minder dan 10 km tussen Laos en de Zuid-Chinese zee, maar wel ontzettend lang. Grote afstanden dus. In Ha Noi kocht ik me een ticket voor de nachttrein naar Da Nang. Een ticket kopen naar Da Nang was een pijnlijke bedoening. De vrouw aan het loket sprak geen Engels, duwde me een kaartje in mijn handen met wat Vietnamese uitleg op en daar stond ik dan. Erg verwonderd was ik niet, want dat de Vietnamezen niet de meest behulpzame en vriendelijke mensen ter wereld zijn, heb ik jullie al genoeg onder de neus geduwd denk ik. Wel ja, om 23.00 stond ik te wachten op het perron, een paar Australiers samen met mij en we begonnen een gesprek over Vietnamezen, Australiers en Belgen. "Flemish?' oh yeah I heard of it, oh so it's spoken in Belgium! Well we do know Aussie Kim!". Wie kent ze niet he? In de luchthaven in Singapore stond ik onlangs nog eens te kijken naar een wedstrijd van haar op televisie, een beetje nostalgie naar lange Belgische winteravonden, een matchke van haar op tv met chips en cola...mmm... Wel ja, dus de cabinnekes in de trein leken mij te dateren van de jaren '60 en ik deelde een cabine met 5 Vietnamezen. De lakens hadden de lengte voor Vietnamezen, waardoor ik de hele nacht heb liggen wringen om geen kou te lijden. 17 uur later stond ik in Da Nang... En toen begon het een beetje ongemakkelijk grappig te worden...
Ik kwam aan op het perron met mijn rugzak, ongewassen, kleren die stonken naar een treinreis van 17 uur en daar stond mij een luxevoituur op te wachten met een man in kostuum die zorgde voor een verfrissend doekje en een flesje water... Miss Konings? Euhm, ja dat ben ik, gelieve niet op mij te letten...hum... Een half uurtje later kwam ik aan in een resort dat zichzelf omschrijft als het meest luxueuze van Vietnam... ik kon mijn ogen niet geloven. Ik ken luxueuze hotels, heb er al in veel verbleven intussen, maar dit was... decadent.... nooit gezien... luxevilla's met privezwembaden en privebutler, langs het strand, een fitnesscentrum waar geen enkel fitnesscentrum in Belgie aan kan tippen, kamers die met x-inch flatscreentv, megagrote bedden in een stijl waarin ik ooit een huis wil... ja.. ZO wil ik ooit nog eens wonen... eerst moet ik mij nog een rijke zakenman vinden ergens... Hier misschien?
Ik heb de kamer gedurende enkele uren geinspecteerd... ik kon niets anders uitbrengen als 'waw waw waw', toen belde de receptie mij... The Sales director manager wants to talk to you... HELP!!! Ik zocht wanhopig tussen mijn vuile was naar iets dat nog niet vuil was en viel op een kleedje van 80 dollar dat ik me onlangs in Singapore heb aangeschaft. En ja, al zeg ik het zelf, ik zag er voor een keer niet uit als iemand die niets anders doet als rondreizen, maar als een klassemeid die in dergelijke hotels hoorde te logeren. We spraken af in de bar en ja... niets verbaasde mij dat hij trekjes had, want als je in zo'n hotel werkt, moet je bijna homoseksueel zijn, ook dat heeft een beetje stijl, niet waar? Hij was Javaanse Balinees, of Balinese Javaan, en daardoor kon ik hem direct charmeren met mijn mondjevol Indonesisch... Hij liet me het hele hotel zien en ik voelde me belangrijk... Wat zou die meneer nu eigenlijk denken?, dacht ik, dat zijn verkoopcijfers gaan stijgen omdat hij het hotel laat zien aan een verklede tour leader? Maar goed, ik kon wel enkele uren de komediant spelen. Hij vertelde me dat mensen hier met hun privejet aankomen enzo, indrukwekkend. Tijdens ons gesprek belde Richie, de Australier van de trein, hij liet me weten dat ze niet in Hue waren gebleven, maar al in Hoi An zaten, dus dat we iets konden gaan drinken. Ik had zo'n zin om hen dit hotel te laten zien, maar was een beetje bang hoe de receptie zou reageren wanneer er twee ongeschoren Australische budget backpackers hier naar mij kwamen vragen, dus liet ik hen wijselijk weten dat het voor morgen zal zijn. Ik wilde vandaag uitgebreid genieten van dit hotel...
Mijn (weliswaar enige momenteel) Vietnamese kameraad Nguyen Ngoc van een resort 7 km hier vandaan heb ik wel opgebeld om te vragen of hij dit kende... Hij is komen kijken, en was al even hard onder de indruk.
Terwijl ik hier loop te genieten, vergeet ik eigenlijk een beetje dat ik verondersteld word om op 7 dagen tijd de hele kuststreek te zien... En dat is vrijwel onmogelijk... en ik moet de 13de januari terug in Hanoi staan voor een groep... Een backpacker in luxehotels... waw, toch plezant he?
Groetjes,
Elise
