Hai Phong

En daar stond ik dan plots, in Hanoi... zonder valies maar goed, ik kan me ongelooflijk ergeren aan toeristen die uren zagen over het feit dat hun valies niet aangekomen is, dus doe ik dat zelf ook niet.

Frederik was nog ergens in Cambodja ofzo dus ik was helemaal alleen...snik snik. Heb me in zo'n lokale eettent gezet, kreeg een vietnamese menukaart voorgeschoteld waar ik niets van begreep en een vietnamese die de bestelling kwam opnemen die geen woord Engels sprak. Dus heb ik maar gewoon wat aangeduid op de kaart. Later heb ik me gerealiseerd dat ik even goed "hond" of "spin" had kunnen vragen. Misschien heb ik wel hondenvlees gegeten. Ik denk er gewoon niet teveel over na. Als het zo is, is hondenvlees wél overheerlijk. Over het eten valt absoluut niet te klagen. En ik heb ook veel appreciatie gekregen van Frederik dat ik zo'n lokale eettent de eerste dag al aangedurfd heb.

Soit, ik heb echt niet veel tijd, dus ik hou het kort. Mijn eerste indruk van Vietnam was... ja eigenlijk... ik dacht "ik vind dit geen leuk land" of "ik wil terug naar Indonesië". De mensen zijn zoals de Chinezen, en wie mijn blog heeft gelezen weet dat ik het niet zo echt voor de Chinese mentaliteit heb. Het is niet echt te verwonderen want Vietnam grenst in het Noorden aan China. Het is een gesloten volk, geen lachend volk, en contacten zijn moeilijk te leggen, dat heb ik nu al gevoeld. Frederik is al de derde tour-rep die me zegt dat een tweede Indonesië niet te vinden valt.

Mààr Frederik heeft me ook gerustgesteld... Hij heeft me enkele vuistregels meegegeven voor het omgaan met Vietnamezen en na mijn babbel met hem heb ik er weer helemaal zin in. Ik ben ongelooflijk nieuwsgierig naar wat er nog te zien valt... Zo meteen gaan we fietsen op het platteland.

Dus voila, ik moet jullie al laten, maar internet werkt hier blijkbaar zeer vlot, dus er volgen snel weer nieuwe verhaaltjes!

Elise