uitgaan in Hanoi

Ambiance!!! de pinten worden bijbesteld, er wordt gebabbeld, gezeverd. We zitten daar met een paar Belgen. Yohann, de Franse jongen die hier een stage doet, is ook afgekomen en nam wat andere stagairs mee uit Frankrijk. Plots zit er - om god weet welke reden- ook ineens een Duitser bij het gezelschap. In het gesprek wordt er overgeschakeld op zowat vier talen. Vlaams tussen de Vlamingen, Frans met de Fransmannen, Engels met de Duitser, en om te bestellen gebruiken we onze uitgebreide (hmm) Vietnamese vocabulaire... Kortom, veel plezier tot plots..

POLICE! De groene mannetjes met hun streng gezicht doen me denken aan de Vietcong in Amerikaanse oorlogsfilms. Gezichten om bang van te zijn. Vietnamees is een taal die men niet spreekt maar schreeuwt. Dat maakt het allemaal nog een beetje avontuurlijker. De muziek wordt stilgezet, iedereen zwijgt... wacht af... gaan ze vertrekken, moeten we buiten? Dit staaltje puur communisme is voor de buitenlanders een beetje lachwekkend. Iedereen wil serieus lijken naar de groene mannetjes toe, maar ze hebben allemaal een sprekende glimlach op hun gezicht. Zelfs op de Vietnamese hoertjes hun gezicht valt te merken dat ze het eigenlijk ook grappig vinden.

Ze vullen een formulier in... tien minuten passeren in volstrekte stilte... Iedereen vraagt zich af wanneer ze hun geld gaan eisen. En dan plots duidt hij twee ongeopende flessen vodka aan. De barman overhandigt de fles aan de groene mannetjes, ze verdwijnen... Heel de bar kijkt met ongeloof toe en lacht. Tja, zo gaat dat hier. En het feest kan weer beginnen.

Groetjes,

Elise