1 month later
Dag vriendjes,
Precies een maand geleden heb ik Belgie weer verlaten. En ik voel me net alsof ik hier alweer 10 maanden ben. Vietnam voelt makkelijk aan nu. Het is moeilijk uit te drukken maar in Vietnam is het leven doodgewoon makkelijker en aangenamer. Uiteraard speelt het weer daar een grote rol in, maar ook andere zaken zoals de afwezigheid van een postbus waarin allerlei administratieve prul verschijnt (om de een of andere reden heb ik me daarin in Belgie doodgeergerd), of de prijzen, of het vervoer met de brommer. Ik weet niet waarom ik me hier zo op mijn gemak voel. Ik dacht al vaak dat het niet aan het land ligt, maar aan het leven dat je hier gegund wordt als expat, en je hebt hier ook nooit een schuldgevoel of een verantwoordelijkheidsgevoel. Alles komt zoals het komt.
De job: De job is fantastisch. Het ligt me echt en ik leer oh zo veel bij. Door mijn functie leer ik hier echt veel mensen kennen en ik moet ook wat designen zo en ik ben blij dat ik eindelijk eens met die computerprogramma's leer werken. Het team waarin ik werk bestaat vooral uit vrouwen en nog wat expats maar het is echt leuk. Ik maak plezier op kantoor, vind dat we heel wat interessante zaken organiseren, en ik krijg veel verantwoordelijkheid (voor mijn leeftijd dan he). Ik begin Engels te spreken alsof het mijn moedertaal is, en binnenkort begin ik Vietnamese les te volgen (zegt ze al drie weken).
Het leven in Saigon: Twee weekend geleden ben ik al gevlucht met wat vriendinnen naar de kust want het leven in Saigon is soms toch wel zwaar. vorige week was het aan het stormen (zoals het dat bijna elke dag doet) en er stond een halve meter water op straat. Daardoor met de brommer dus he... niet goed voor je brommer (ik heb een nieuwe gekocht, een hele mooie trouwens) en supergevaarlijk. De kust was leuk, erg relaxerend, geen toeterende brommertjes eens voor ne keer want die rijden hier elke dag rond.
Voor de rest ben ik bijna altijd bezig. Soms heb ik wat weinig rust vind ik. Ik ga elke avond uit eten bijna (tja het kost hier niets) en voor het eerst in mijn leven vermager ik zonder dat ik er iets voor doe. Het leven als reisbegeleidster in Saigon is dan ook voorbij en het eten is hier licht. Een meisje waarmee ik hier veel optrek is Mona, een Koreaanse. We hebben veel plezier samen ja en ze is de enige Aziatische met een heel ruime geest die ik ken. Verder trek ik op met wat Fransen, Engelsen, en ook wat Belgen. Die heb ik eerlijk gezegd vorige week vrijdag ontmoet op de Belgische pint. Er zaten een paar jonge mensen bij en het klikte wel.
Wonen: ja ik zit terug op kot he. Maar leuke kotgenoten. Zaterdag organiseren we een fuif op ons dakterras. We gaan daar een opblaasbaar zwembadje zetten met ijs in waarin we het bier steken en we nodigen zo'n veertig mensen uit. Ik hoop maar dat het niet te laat wordt, want die feestjes hier zijn soms echt erg. Donderdagavond 1u, vrijdagavond 5 u, zaterdagavond 3 u, zondagavond 1 u. Het is een beetje te veel van het goede. Daarom heb ik me gisteren opgesloten, gsm afgezet, filmke gekeken en gaan slapen. Een mens moet toch af en toe normaal doen he.
Back to work. www.eurochamvn.org voor de geinteresseerden.
Kind regards,
Elise
Precies een maand geleden heb ik Belgie weer verlaten. En ik voel me net alsof ik hier alweer 10 maanden ben. Vietnam voelt makkelijk aan nu. Het is moeilijk uit te drukken maar in Vietnam is het leven doodgewoon makkelijker en aangenamer. Uiteraard speelt het weer daar een grote rol in, maar ook andere zaken zoals de afwezigheid van een postbus waarin allerlei administratieve prul verschijnt (om de een of andere reden heb ik me daarin in Belgie doodgeergerd), of de prijzen, of het vervoer met de brommer. Ik weet niet waarom ik me hier zo op mijn gemak voel. Ik dacht al vaak dat het niet aan het land ligt, maar aan het leven dat je hier gegund wordt als expat, en je hebt hier ook nooit een schuldgevoel of een verantwoordelijkheidsgevoel. Alles komt zoals het komt.
De job: De job is fantastisch. Het ligt me echt en ik leer oh zo veel bij. Door mijn functie leer ik hier echt veel mensen kennen en ik moet ook wat designen zo en ik ben blij dat ik eindelijk eens met die computerprogramma's leer werken. Het team waarin ik werk bestaat vooral uit vrouwen en nog wat expats maar het is echt leuk. Ik maak plezier op kantoor, vind dat we heel wat interessante zaken organiseren, en ik krijg veel verantwoordelijkheid (voor mijn leeftijd dan he). Ik begin Engels te spreken alsof het mijn moedertaal is, en binnenkort begin ik Vietnamese les te volgen (zegt ze al drie weken).
Het leven in Saigon: Twee weekend geleden ben ik al gevlucht met wat vriendinnen naar de kust want het leven in Saigon is soms toch wel zwaar. vorige week was het aan het stormen (zoals het dat bijna elke dag doet) en er stond een halve meter water op straat. Daardoor met de brommer dus he... niet goed voor je brommer (ik heb een nieuwe gekocht, een hele mooie trouwens) en supergevaarlijk. De kust was leuk, erg relaxerend, geen toeterende brommertjes eens voor ne keer want die rijden hier elke dag rond.
Voor de rest ben ik bijna altijd bezig. Soms heb ik wat weinig rust vind ik. Ik ga elke avond uit eten bijna (tja het kost hier niets) en voor het eerst in mijn leven vermager ik zonder dat ik er iets voor doe. Het leven als reisbegeleidster in Saigon is dan ook voorbij en het eten is hier licht. Een meisje waarmee ik hier veel optrek is Mona, een Koreaanse. We hebben veel plezier samen ja en ze is de enige Aziatische met een heel ruime geest die ik ken. Verder trek ik op met wat Fransen, Engelsen, en ook wat Belgen. Die heb ik eerlijk gezegd vorige week vrijdag ontmoet op de Belgische pint. Er zaten een paar jonge mensen bij en het klikte wel.
Wonen: ja ik zit terug op kot he. Maar leuke kotgenoten. Zaterdag organiseren we een fuif op ons dakterras. We gaan daar een opblaasbaar zwembadje zetten met ijs in waarin we het bier steken en we nodigen zo'n veertig mensen uit. Ik hoop maar dat het niet te laat wordt, want die feestjes hier zijn soms echt erg. Donderdagavond 1u, vrijdagavond 5 u, zaterdagavond 3 u, zondagavond 1 u. Het is een beetje te veel van het goede. Daarom heb ik me gisteren opgesloten, gsm afgezet, filmke gekeken en gaan slapen. Een mens moet toch af en toe normaal doen he.
Back to work. www.eurochamvn.org voor de geinteresseerden.
Kind regards,
Elise
posted by Elise at 11:02 PM
2 Comments:
Hé, dag Elise,
Blij te lezen dat het goed met je gaat.
Groetjes.
Ome Flip en Tant Tin.
hi elise,
fijn je blog te lezen, nog fijner dat 'k er een vriendin bij heb die professionneel exact met hetzelfde bezig is dan ik! kunnen we binnenkort gezellig beginnen netwerken, en tips uitwisselen ;-).
take care!
Eve
Post a Comment
<< Home