Elise in Vietnam

Goodbye Vietnam

2008-02-21T21:00:00.000-08:00

While I’m packing, my plane ticket is staring at me. I realize this is the end of a life’s chapter, the end of something that makes me the person I am today. Thinking about the last two years, all the people I met, the touring, the sceneries, the friends I made, the friends I lost, the daily life and the traveling, the joy and the pain, my life in Asia,…my eyes feel wet, tears of goodbye, to a country, to people,… but deep inside I feel these tears are tears of happiness, thankful for all these experiences, and happy to move on in Belgium. I arrived here by coincidence, but Vietnam will always keep that very special place my memory. A big part of my life.

This blog was supposed to tell you all my stories. The tricky thing is that life can also become daily even when you’re 10000 km away from home. Daily life is different when you eat noodle soup five times a week, when you’re wearing t-shirts 12 months a year, when you struggle everyday with people not understanding you (or you not understanding them would me more appropriate), when you drive your motorbike in traffic jams together with the 10 million other people, when you drive along Buddhist temples every day and when everybody around you looks so much different than yourself. But at the end of the day it becomes a habit, not always worthwhile to tell the world.

So,

First of all I would like to say a word to Mona. I don’t know how you see it (actually I know:-)), but when we met randomly at lunchtime in that restaurant in September, it felt like you became my friend after 5 minutes. And now, half a year later, it feels like you are my best friend. You have always been so supportive, I could be myself and you know everything about me, we have had so much fun together on crazy nights in Saigon, but you were also always listening to me in more difficult times. So please girl, give me a reason to come back, to come and visit you, because if there is one person I am afraid of losing as a friend, it’s you.

My roommates: Laura, Eliot, Li, Lydia. You guys were wonderful. I cannot imagine better people to live with than you. We all had our separate lives here, but we also had great fun organizing the parties on the roof, the dinner-evenings, watching Laura singing in the quire, tasting Laura’s and Li’s cooking specialties, the trip to Mui Ne with Laura and Lydia, the trip to Cambodia with Lydia, all the talking in the living room, the exaggerate shopping with Lydia,…. So hereby I promise Laura I will visit her in Scotland and I promise Lydia to visit her in London. I’ll keep my word. Li and Eliot: the best example that intercultural relationship can be very beautiful!

Jessy and Kasper: I think you both know what my strongest wish is for both your future:-)

And of course all the other people: the people from work, Simon and Lucy, Arnoud, Charles, Timen and Akira, Laslo and Julia, Nico, Kim, Christophe, the beluxcham-men, Juram and Zoe, (who made the Friday-evenings the best!), Mo and Servane, Kristiaan, Marie-Paule and the tons of other people I am forgetting now, it has been great spending time with you guys and wish you all the best.

Saturday 23/02 @ La Habana, 8.00 pm dinner. CU there.

1 month later

2007-10-16T23:02:00.000-07:00

Dag vriendjes,

Precies een maand geleden heb ik Belgie weer verlaten. En ik voel me net alsof ik hier alweer 10 maanden ben. Vietnam voelt makkelijk aan nu. Het is moeilijk uit te drukken maar in Vietnam is het leven doodgewoon makkelijker en aangenamer. Uiteraard speelt het weer daar een grote rol in, maar ook andere zaken zoals de afwezigheid van een postbus waarin allerlei administratieve prul verschijnt (om de een of andere reden heb ik me daarin in Belgie doodgeergerd), of de prijzen, of het vervoer met de brommer. Ik weet niet waarom ik me hier zo op mijn gemak voel. Ik dacht al vaak dat het niet aan het land ligt, maar aan het leven dat je hier gegund wordt als expat, en je hebt hier ook nooit een schuldgevoel of een verantwoordelijkheidsgevoel. Alles komt zoals het komt.

De job: De job is fantastisch. Het ligt me echt en ik leer oh zo veel bij. Door mijn functie leer ik hier echt veel mensen kennen en ik moet ook wat designen zo en ik ben blij dat ik eindelijk eens met die computerprogramma's leer werken. Het team waarin ik werk bestaat vooral uit vrouwen en nog wat expats maar het is echt leuk. Ik maak plezier op kantoor, vind dat we heel wat interessante zaken organiseren, en ik krijg veel verantwoordelijkheid (voor mijn leeftijd dan he). Ik begin Engels te spreken alsof het mijn moedertaal is, en binnenkort begin ik Vietnamese les te volgen (zegt ze al drie weken).

Het leven in Saigon: Twee weekend geleden ben ik al gevlucht met wat vriendinnen naar de kust want het leven in Saigon is soms toch wel zwaar. vorige week was het aan het stormen (zoals het dat bijna elke dag doet) en er stond een halve meter water op straat. Daardoor met de brommer dus he... niet goed voor je brommer (ik heb een nieuwe gekocht, een hele mooie trouwens) en supergevaarlijk. De kust was leuk, erg relaxerend, geen toeterende brommertjes eens voor ne keer want die rijden hier elke dag rond.
Voor de rest ben ik bijna altijd bezig. Soms heb ik wat weinig rust vind ik. Ik ga elke avond uit eten bijna (tja het kost hier niets) en voor het eerst in mijn leven vermager ik zonder dat ik er iets voor doe. Het leven als reisbegeleidster in Saigon is dan ook voorbij en het eten is hier licht. Een meisje waarmee ik hier veel optrek is Mona, een Koreaanse. We hebben veel plezier samen ja en ze is de enige Aziatische met een heel ruime geest die ik ken. Verder trek ik op met wat Fransen, Engelsen, en ook wat Belgen. Die heb ik eerlijk gezegd vorige week vrijdag ontmoet op de Belgische pint. Er zaten een paar jonge mensen bij en het klikte wel.

Wonen: ja ik zit terug op kot he. Maar leuke kotgenoten. Zaterdag organiseren we een fuif op ons dakterras. We gaan daar een opblaasbaar zwembadje zetten met ijs in waarin we het bier steken en we nodigen zo'n veertig mensen uit. Ik hoop maar dat het niet te laat wordt, want die feestjes hier zijn soms echt erg. Donderdagavond 1u, vrijdagavond 5 u, zaterdagavond 3 u, zondagavond 1 u. Het is een beetje te veel van het goede. Daarom heb ik me gisteren opgesloten, gsm afgezet, filmke gekeken en gaan slapen. Een mens moet toch af en toe normaal doen he.

Back to work. www.eurochamvn.org voor de geinteresseerden.

Kind regards,

Elise

Mijn reactie op de artikels van vacature over Vietnam

2007-09-10T10:50:00.000-07:00

Ik ben een jaar lang actief geweest in Vietnam en zal dat na deze korte vakantie in België terug zijn. Jammer aan de artikels in vacature is de weinig kritische blik op de economische vooruitgang in Vietnam. Het lijkt wel een reproductie van hetgeen men dagelijks in de lokale krant ´The Vietnam News´ te lezen krijgt, die ook enkel gecensureerd positief booming news voortbrengt. Ik dacht dat wij als Belgen nu net die kritische meerwaarde konden leveren bij de ecologische en sociale gevolgen van deze revolutie. Je kan geen gesprek voeren met een Vietnamees of de woorden ´my own business´ en ´a lot of money´ vallen. Zij maken zich geen zorgen over hun latere pensioen of het onderhoud van hun zieke vader of gehandicapte dochter. Het belang van hun familiebanden speelt hierin tot hiertoe een grote rol: ´Rijke tante, schoonzoon of achterneef´ zorgen daar wel voor. De economische dynamiek is voor elke bezoeker in Vietnam duidelijk, maar minder duidelijk is de onderhuidse dynamiek van sociale banden die daarop volgt. Mijn aanwezigheid in Vietnam heeft mij geleerd dat jonge mensen in onze termen beginnen redeneren als het gaat om zelfstandigheid, zelfredzaamheid en relatie met ouders/kinderen. Maar de overheid geeft hier nog maar weinig gehoor aan. De gezondheidzzorg, sociale zekerheid en ecologisch bewustzijn zijn schrijnend in Vietnam. En ergst van al, een Vietnamees vindt het over het algemeen nog lachwekkend wanneer daarop gewezen wordt. Dit toont hoe weinig zij door hun eigen overheid bewust gemaakt worden van het belang van deze zaken voor het algemeen toekomstig welzijn. Zij worden dagelijks overrompeld met het soort artikels dat te lezen waren in vacature. Laat het onze bescheiden taak zijn om op termijn een andere stempel te drukken op dit land. Met weinig kritische analyses van groeicijfers doen we dit prachtige land geen goed.

uitgaan in Hanoi

2007-07-03T23:24:00.000-07:00

Ambiance!!! de pinten worden bijbesteld, er wordt gebabbeld, gezeverd. We zitten daar met een paar Belgen. Yohann, de Franse jongen die hier een stage doet, is ook afgekomen en nam wat andere stagairs mee uit Frankrijk. Plots zit er - om god weet welke reden- ook ineens een Duitser bij het gezelschap. In het gesprek wordt er overgeschakeld op zowat vier talen. Vlaams tussen de Vlamingen, Frans met de Fransmannen, Engels met de Duitser, en om te bestellen gebruiken we onze uitgebreide (hmm) Vietnamese vocabulaire... Kortom, veel plezier tot plots..

POLICE! De groene mannetjes met hun streng gezicht doen me denken aan de Vietcong in Amerikaanse oorlogsfilms. Gezichten om bang van te zijn. Vietnamees is een taal die men niet spreekt maar schreeuwt. Dat maakt het allemaal nog een beetje avontuurlijker. De muziek wordt stilgezet, iedereen zwijgt... wacht af... gaan ze vertrekken, moeten we buiten? Dit staaltje puur communisme is voor de buitenlanders een beetje lachwekkend. Iedereen wil serieus lijken naar de groene mannetjes toe, maar ze hebben allemaal een sprekende glimlach op hun gezicht. Zelfs op de Vietnamese hoertjes hun gezicht valt te merken dat ze het eigenlijk ook grappig vinden.

Ze vullen een formulier in... tien minuten passeren in volstrekte stilte... Iedereen vraagt zich af wanneer ze hun geld gaan eisen. En dan plots duidt hij twee ongeopende flessen vodka aan. De barman overhandigt de fles aan de groene mannetjes, ze verdwijnen... Heel de bar kijkt met ongeloof toe en lacht. Tja, zo gaat dat hier. En het feest kan weer beginnen.

Groetjes,

Elise

what's next?

2007-05-09T06:08:00.000-07:00

Dag mensen,

Even laten weten dat ik nog leef en dat het hier nog steeds goed gaat. Jullie geloven me meestal niet wanneer ik zeg dat ik weinig tijd heb en daarom niet meteen op de mails antwoordt. Maar het is een feit hoor, ik ben zodanig bezig met de groepen, de mensen, het geregel, georganiseer, dat er eigenlijk weinig tijd over blijft voor mezelf. En als die er dan is, dan wens ik die liever niet te spenderen aan de computer. Het werkritme ligt hier hoog. Soms word ik bijna echt kwaad wanneer de mensen na 5 dagen aan mijn oren beginnen te zagen dat ze vermoeid zijn, dat het zwaar is. In plaats van er dan even bij stil te staan dat het voor mij al bijna een jaar zo zwaar is, vinden ze het nodig om daar ook nog eens tegen mij over te klagen. En klachten en gezaag, dat is eigenlijk vooral waar ik nog maar weinig tegen kan... Ik hou het hierna dan ook voor bekeken in het toerisme, het is welletjes geweest.

Een van de jongens in Hai Phong vroeg me al 5 keer ofzo om een pint te gaan drinken, maar ik had altijd wel een excuus. De reden voor mijn excuus was niet de jongen zelf, maar het feit dat ik 's avonds altijd kapot ben en doodgewoon geen energie meer had in een pint. De keren dat ik pinten ben gaan drinken in Vietnam kan ik op 1 hand tellen denk ik. Vorige maandag vond ik plots dat ik veel te lang veel te braaf ben geweest en ook veel te weinig tijd gemaakt had voor ontspanning. Dus stak ik stekjes in mijn ogen en ben op zijn motorbike gaan zitten richting cafe. De pinten zelf waren niet te drinken, maar ik heb me goed geamuseerd... uiteindelijk zat de vriendenkliek er en was ik een beetje de attractie van de avond. Ik ben altijd blij dat ik nog niet teveel Vietnamees versta, want ik ken de Vietnamezen onderhand al wel genoeg om te weten tot wat ze in staat zijn uit te kramen, zeker als ze gedronken hebben.

Hien heeft een kindje van zes maanden. Op een dag vond ze een simkaart in zijn schoenen... hij stuurde berichtjes met een andere vrouw. Dat was al de tweede keer. Hien was toen zwanger... Ze houdt niet meer van hem, ze vertrouwt hem niet meer. Ze wil weg van hem. Ze leven langs mekaar. "je suis jalouse de toi, Elise, tu es libre, tu as tout, tu fais ce que tu veux, tu vois le monde, tu voyages, tu es independante, les hommes vietnamiens t'adorent. Moi j'ai mon bebe, il n'y a plus aucun homme qui va se mettre avec moi...". Uren en uren zat ik met haar te praten. Ze nam me mee naar haar sober huisje in het midden van Hanoi. Daar zat hij, de klootzak. We speelden wat met dat schattige klein menske en maakte opmerkingen over zijn gedrag in het Frans. hij verstond er toch niets van. De wereld waarin je geboren wordt bepaalt veel. Vietnamese vrouwen zijn intelligent. Ze worden niet zo in de watten gelegd wanneer ze klein zijn, ze leren hun mannetje staan. Jammer genoeg leven die intelligente vrouwen tussen een hoop mannen die zichzelf alles permitteren. Hien's man weet dat Hien niet meer weg kan, vastgeroest zit en altijd afhankelijk van hem zal zijn. Dus doet hij gewoon zijn ding. En zij is Vietnamese en laat hem dus ook zijn ding doen. Een aantal jaren geleden wilde ze waarschijnlijk gewoon trouwen, want een vrouw van 25 die niet getrouwd is, dat kan niet in Vietnam. Nu smeekt ze me radeloos om haar mee te nemen, naar het nachtleven van Hanoi. Ze wilt een stukje van de andere kant proeven. Ik begrijp haar en weet dat ze gelijk heeft, maar ik kan er niets aan doen dat de Vietnamese maatschappij zo in mekaar zit. Hien vindt dat ik maar eens een Vietnamees vriendje moet hebben... Tijdens ons gesprek over de mannen in Vietnam kan ik haar duidelijk maken waarom het mij niet erg boeit... "Hien, je suis belge, et il y a des hommes au Vietnam qui m'attirent et qui essaient, et ca m'amuse, bien sur, mais ca reste superficiel, car je suis belge Hien, mes idees sont differentes" "Elise, tu as de la chance d'etre nee dans une telle societe, tu sais, moi j'ai mon bebe...".

Nog enkele nachtjes slapen en mijn familie staat in Saigon. Het gaat wel een speciaal moment zijn voor mij om hen terug te zien. En ik verheug me echt op dat weekje rondtrekken met de familie. De groep waarmee ik momenteel rondreis is een beetje saai en moeilijk. Ik hoop dus dat ze me de kans gaan geven om mijn ouders te gaan opwachten aan de luchthaven. En eerlijk gezegd, als ze er iets tegen hebben, kunnen ze de boom in, want ik zal er die namiddag niet zijn. Ik ken de mensen, ze zijn in staat om te beginnen zagen dat ze hun uitleg niet in het nederlands gekregen hebben. Maar dan denk ik: als men niet in staat is om drie woorden engels te begrijpen, blijf dan thuis he, Voor mij is een minimum aan talenkennis een noodzakelijke voorwaarde om een reis te maken. Ze zouden dat beter eisen vooraleer ze mogen op reis vertrekken. Dan bellen ze de tour leader op zijn minst niet op om 3 uur s nachts omdat ze een kakkerlak vonden op de kamer. Ik ben vertaalster, psycholoog, gidse, historicus (voor sommigen hoor ik ook botanicus, ornitoloog, chemicus, wijnkenner, agronoom, sinoloog, tolk Vietnamees - Nederlands, loodgieter, kakkerlakkenvanger,... whatever te zijn), Enfin ja, misschien liggen toeristen mij in het algemeen gewoon niet zo... Maar ik mag zeker niet veralgemenen eigenlijk, want ik heb een aantal mensen ontmoet, vooral jongeren, met wie ik zeker nog contact onderhoud wanneer ik terug ben.

Time to go, taak volbracht.

Good night,

Elise

Groeten uit Cambodia

2007-04-06T04:42:00.000-07:00

Dag lieve bloglezers,

Weinig nieuwtjes... Alles loopt vlot. Ter jullie informatie: Ik kom niet terug naar Belgie! Ik zal hier blijven op zijn minst tot augustus en waarschijnlijk nog wel wat langer... Het weer is hier veel te mooi :-)

Foto's:

- De iva oa klanten en ik in Ta prom, de tempel van Angelina Jolie...

- De douaneambtenaren aan de grens... Voor een dollar meer zullen ze wel wat sneller werken...

- Steve en ik. Zijn contract zit erop, hij gaat naar Australie...

- Ikke op de mekong, op weg van Vietnam naar Cambodia...

- Ikke aan het genieten van een lekkere Vietnamese PHO (noedelsoepje met varkenvlees of kip...mmm...

Veel plezier!

Elise

Mysterieus Cambodja

2007-03-20T05:37:00.000-07:00

War and Peace

2007-03-16T22:36:00.000-07:00

Het is iets anders. Niet de oorlog, maar de huidige relaties in de wereldeconomie bepaalt de houding van de Vietnamezen. Ook de huidige positie van dit land binnen deze regio heeft veel invloed. En waarschijnlijk ook de partij, die luidkeels door de straten loopt te schreeuwen hoe geweldig goed dit land het wel doet. En vergeet niet, ze verloren geen oorlog, niet tegen de Chinezen, niet tegen de Fransen, niet tegen de Amerikanen en niet tegen de Cambodjanen.

Mensen stellen vaak de vraag hoe de Vietnamezen vandaag naar de Amerikanen kijken. Het antwoord is eenvoudig "America is cool, and rich, but not for long anymore, we and the Chinese conquer the world". De mensen zijn meestal ontgoocheld. Net of ze willen dat dit volk blijft hangen in de geschiedenis, ze willen horen dat ze de Amerikanen haten. Ze vergeten soms dat dit Azie is, en dat Azie een enorme bevolkingexplosie ondergaat. De oorlog is al 30 jaar voorbij en 75 procent van dit volk heeft de oorlog niet eens meegemaakt. Als ik een Duitser tegenkom flitsten er ook niet meteen jodendeportaties of gaskamers door mijn hoofd. Bovendien heeft dit continent groeicijfers van 8 of 9 procent. Dit volk gaat vooruit, is ondernemend en beseft maar al te goed dat Europa binnenkort achterop hinkt. Dat is de reden voor hun soms opvallend gebrek aan respect voor buitenlanders. Maar voorlopig zien ze onze dollars nog graag komen.

De Cambodjanen zijn een onderdrukt volk, wat ook weer invloed heeft op hun cultuur en houding. Maar ze protesteren niet, ze willen geen oorlog meer. Ze laten zich leiden door Vietnam en China. Wie zich vroeger verzette tegen de Rode Khmer werd meteen aan de galg gehangen, en wat kunnen ze doen? De eerste minister heeft zijn post te danken aan de Vietnamezen, het geld betaald door miljoenen toeristen om Angkor te bezoeken wordt beheerd door een Vietnamees bedrijf, en de armoede is alom tegenwoordig. Maar ooit hadden ze hoop dat Pol Pot voor hen ging opkomen, en wat hebben ze ermee bereikt? Een vierde van hun bevolking ligt begraven in Choeung Ek, of andere massagraven verspreid over het land.

Vietnam is een gek land hoor. Terwijl ze voortdurend gebrainwasht worden door de partij, zijn ze het meest ondernemend volk dat ik tot hiertoe heb ontmoet. En het is geen grap, als ik dit in het Vietnamees had neergeschreven, stond er morgen politie voor mijn deur. Gelukkig is Vlaams zo'n taal die niemand spreekt of wil leren. Too difficult and why should I? Not interesting to learn flemish, no business. Vrijheid van meningsuiting is een schone zaak. Het is nog niet zo slecht om Belg te zijn. En als je eens een winter overslaat, besef dat het zelfs nog niet zo slecht is om af en toe met een dikke regenjas door het miezerige Belgische weer te lopen. Ja, het wordt zelfs een beetje aantrekkelijk

Elise

NEWS

2007-03-05T18:59:00.000-08:00

Lieve Bloglezers,

Schandalig! Ik weet het wel. Maar het drukke leven hier levert echt geen overschot aan tijd. Vaak moet er gelopen worden, van her naar der, een overvol programma en mensen die vanalles aan je komen vragen, en dan heb ik 's avonds geen zin meer om mij nog eens te concentreren op mijn blog. Maar bij deze dus rechtgezet.

Dat de Vietnamezen niet meteen mijn beste vriendjes zijn, dat wisten jullie al. Goh soms denk ik dat ze er beter een bom op kunnen gooien, maar dat vind ik dan weer wat extreem. En anderen keren zijn ze zo lief dat ik bijna vertederd ben. In mijn eerste bericht, toen ik hier net was, schreef ik dat ik geen vat kon krijgen op dit volk, wel, dat is nog steeds zo en dat zal dus ook zo blijven.

Het Vietnamese nieuwjaar (tet) is achter de rug. Gelukkig maar. Het is allemaal wel heel mooi, maar anderzijds zorgt dat in het toerisme wel voor wat problemen. De Vietnamezen sluiten zich 4 dagen op, alles is gesloten, en voor mensen die welgeteld 8 dagen in Vietnam verblijven kan dat dus voor rampzalige toestanden zorgen. En aangezien ik het aanspreekpunt ben voor klachten, was ik als de dood voor dit nieuwjaar, maar het is allemaal goed meegevallen.

Het weer begint hier stilaan te veranderen. In de mekongdelta is het zelfs heel erg heet. En ook in Cambodja lopen de temperaturen op. In Indonesie ging ik af en toe nog een keer aan het zwembad liggen, maar ik zie nu al aan mijn huid dat er een vereeuwigde laag bruin op ligt, dus ik onthoud me nu zoveel mogelijk van de zon. Mijn groep heeft momenteel een aantal uurtjes vrij aan het zwembad, ze waren dolgelukkig natuurlijk, maar de zwembaden komen al langs mijn oren uit. Toen ik 7 jaar was kon ik eens een wens doen. Ik wenste toen een groot huis met een zwembad, tot hiertoe is geen van beiden uitgekomen. Het eerste mag nog steeds hoor, maar op het tweede kom ik al terug. Het mag nu vervangen worden door een tennisveld, een jacuzzi of een waterbed. In mijn kinderdromen viel dat uit de hemel, wist ik toen veel dat je daarvoor een eigen zaak moest oprichten? Eigenlijk heb ik dat pas hier geleerd. Want je komt wel wat volk tegen hoor, als je voor een duurdere reisorganisatie werkt. Nu ja, om heel eerlijk te zijn ben ik daarvan maar weinig onder de indruk, en het verlangen om hen te evenaren is er evenmin. Als ik maar doe wat ik graag doe, dat is het belangrijkste.

Sommigen onder jullie zijn al op de hoogte van het interne conflict waarmee ik kamp. Het houdt me vreselijk bezig, dag en nacht, en oplossingen dienen zich maar niet aan. De toekomst zal zichzelf wel uitwijzen, denk ik dan, maar ik houd jullie op de hoogte als ik voor beslissingen sta.

Hou je goed!

Elise

Vietnam op het scherm

2007-01-13T00:15:00.000-08:00

Hallo mensen,

Ik heb de tijd vrijgemaakt om foto's op mijn blog te zetten. Is dat niet fantastisch! Mijn vakantie zit er weliswaar op. Morgen begint de harde labeur weer... 31 mensen komen aan in Hanoi Airport en worden verondersteld een geweldige vakantie te beleven in Vietnam, waarvoor ik deels verantwoordelijk ben... Maar ik heb genoeg vrij gehad, de batterijen zijn opgeladen. En dat zal nodig zijn. Volgens het schema werk ik vanaf morgen 2 maanden zonder 1 dag vrij... Het zal wat afzien worden. Maar gelukkig word ik vrolijk van het vooruitzicht om naar Ho Chi Minh City te kunnen gaan of zeker met het vooruitzicht dat ik binnenkort weer in Cambodja vertoef. Het is hier koud nu in Hanoi en ik bevries wanneer ik vanachter op de brommer zit. Hier in Vietnam durf ik het niet aan om zelf met de brommer te rijden. Waarom niet dat kan alleen iemand zeggen die al in Vietnam geweest is.

Ik werd op handen gedragen de voorbije week... Alle hotels ontvingen me met de nodige stijl... (Miss Elise is in aantocht!). Ik werd er wat onzeker van, zeker wanneer al de managers een klapke met me wilden doen. Maar anderzijds vond ik het ook wel heel plezierig om eens even helemaal sjiek te doen. De hotels die ik bezocht waren de meest luxueuze van Vietnam en af en toe was het wel zodanig luxueus dat ik niet meer goed wist hoe me te gedragen...

Daarnaast heb ik natuurlijk ook heel wat nieuwigheden van Vietnam ontdekt. Zoals Quy Nhon, Nha Trang en natuurlijk de herenigingexpress. Die was wel de moeite waard hoor. Soms werd ik vies van de vuiligheid, maar dat hoort erbij als je reist zoals ik wilde reizen...

Sommige mensen bleven 33 uren op de trein zitten om van Hanoi naar Saigon te geraken. Je kan je wel voorstellen dat ze er niet al te fris uitzagen in Nha Trang, op 4 uurtjes trein van Saigon.

Ik heb ook heel wat nieuwe mensen ontmoet, meestal backpackers, het is leuk als je reist maar het zijn mensen die komen en gaan. Vooral Australiers eigenlijk. Het is de nieuwe bestemming voor de Australiers na de bomaanslagen van Bali. Verder een paar Ieren en wat Duitsers...

Foto's:

- De stranden van Quy Nhon in de regen

- Het stadje Quy Nhon, klein stadje in Vietnam

- Ikke die mandarijnen wil kopen maar de Vietnamese wil er maar niets vanaf doen waardoor het onderhandelingsproces zeer lang duurt.

- Slapen... op de boot in Cambodja.... Het is ook zo warm en de reis vermoeiend! Tijdens de opleiding mag dat... Frederik zegt er toch niks van...

- Frederik and me... Momenteel is hij het land al uit en zit hij in Birma rond te trekken.

Tot binnenkort!

Elise

Luxe met de rugzak

2007-01-06T19:00:00.000-08:00

Beste lezers,

Eergisteren ben ik in de huid gekropen van de backpacker. Wel ja, half dan toch, want de minder aangename kant ervan kan ik achterwege laten, m.n. het zoeken naar hotelletjes voor 7 dollar per nacht. Mijn missie bestaat erin om de strandhotels die sinds november in onze brochure staan te gaan uittesten. Toen mij dat werd voorgesteld, kon ik het niet laten om eens flink te glimlachen, want "that's perfect", de perfecte manier om eens op een andere manier door Vietnam te reizen. De enige opdracht die ik van mijn baas in Beijing meekreeg was "schrijf een rapport over elke hotel, de afstanden, faciliteiten, positieve en negatieve punten, Vietnam boomt, dus Brussel moet de producten beter kunnen verkopen, geef ze wat informatie". "Allright baby, leuke manier om mijn vakantie door te brengen", en dat mag ook wel, want vanaf half januari staat er weer een heel druk programma op de agenda, tot maart ongeveer, tja, Vietnam boomt he.

Als je er de kaart van Vietnam bijneemt, zie je dat Vietnam een erg lang land is, niet breed, soms minder dan 10 km tussen Laos en de Zuid-Chinese zee, maar wel ontzettend lang. Grote afstanden dus. In Ha Noi kocht ik me een ticket voor de nachttrein naar Da Nang. Een ticket kopen naar Da Nang was een pijnlijke bedoening. De vrouw aan het loket sprak geen Engels, duwde me een kaartje in mijn handen met wat Vietnamese uitleg op en daar stond ik dan. Erg verwonderd was ik niet, want dat de Vietnamezen niet de meest behulpzame en vriendelijke mensen ter wereld zijn, heb ik jullie al genoeg onder de neus geduwd denk ik. Wel ja, om 23.00 stond ik te wachten op het perron, een paar Australiers samen met mij en we begonnen een gesprek over Vietnamezen, Australiers en Belgen. "Flemish?' oh yeah I heard of it, oh so it's spoken in Belgium! Well we do know Aussie Kim!". Wie kent ze niet he? In de luchthaven in Singapore stond ik onlangs nog eens te kijken naar een wedstrijd van haar op televisie, een beetje nostalgie naar lange Belgische winteravonden, een matchke van haar op tv met chips en cola...mmm... Wel ja, dus de cabinnekes in de trein leken mij te dateren van de jaren '60 en ik deelde een cabine met 5 Vietnamezen. De lakens hadden de lengte voor Vietnamezen, waardoor ik de hele nacht heb liggen wringen om geen kou te lijden. 17 uur later stond ik in Da Nang... En toen begon het een beetje ongemakkelijk grappig te worden...

Ik kwam aan op het perron met mijn rugzak, ongewassen, kleren die stonken naar een treinreis van 17 uur en daar stond mij een luxevoituur op te wachten met een man in kostuum die zorgde voor een verfrissend doekje en een flesje water... Miss Konings? Euhm, ja dat ben ik, gelieve niet op mij te letten...hum... Een half uurtje later kwam ik aan in een resort dat zichzelf omschrijft als het meest luxueuze van Vietnam... ik kon mijn ogen niet geloven. Ik ken luxueuze hotels, heb er al in veel verbleven intussen, maar dit was... decadent.... nooit gezien... luxevilla's met privezwembaden en privebutler, langs het strand, een fitnesscentrum waar geen enkel fitnesscentrum in Belgie aan kan tippen, kamers die met x-inch flatscreentv, megagrote bedden in een stijl waarin ik ooit een huis wil... ja.. ZO wil ik ooit nog eens wonen... eerst moet ik mij nog een rijke zakenman vinden ergens... Hier misschien?

Ik heb de kamer gedurende enkele uren geinspecteerd... ik kon niets anders uitbrengen als 'waw waw waw', toen belde de receptie mij... The Sales director manager wants to talk to you... HELP!!! Ik zocht wanhopig tussen mijn vuile was naar iets dat nog niet vuil was en viel op een kleedje van 80 dollar dat ik me onlangs in Singapore heb aangeschaft. En ja, al zeg ik het zelf, ik zag er voor een keer niet uit als iemand die niets anders doet als rondreizen, maar als een klassemeid die in dergelijke hotels hoorde te logeren. We spraken af in de bar en ja... niets verbaasde mij dat hij trekjes had, want als je in zo'n hotel werkt, moet je bijna homoseksueel zijn, ook dat heeft een beetje stijl, niet waar? Hij was Javaanse Balinees, of Balinese Javaan, en daardoor kon ik hem direct charmeren met mijn mondjevol Indonesisch... Hij liet me het hele hotel zien en ik voelde me belangrijk... Wat zou die meneer nu eigenlijk denken?, dacht ik, dat zijn verkoopcijfers gaan stijgen omdat hij het hotel laat zien aan een verklede tour leader? Maar goed, ik kon wel enkele uren de komediant spelen. Hij vertelde me dat mensen hier met hun privejet aankomen enzo, indrukwekkend. Tijdens ons gesprek belde Richie, de Australier van de trein, hij liet me weten dat ze niet in Hue waren gebleven, maar al in Hoi An zaten, dus dat we iets konden gaan drinken. Ik had zo'n zin om hen dit hotel te laten zien, maar was een beetje bang hoe de receptie zou reageren wanneer er twee ongeschoren Australische budget backpackers hier naar mij kwamen vragen, dus liet ik hen wijselijk weten dat het voor morgen zal zijn. Ik wilde vandaag uitgebreid genieten van dit hotel...

Mijn (weliswaar enige momenteel) Vietnamese kameraad Nguyen Ngoc van een resort 7 km hier vandaan heb ik wel opgebeld om te vragen of hij dit kende... Hij is komen kijken, en was al even hard onder de indruk.

Terwijl ik hier loop te genieten, vergeet ik eigenlijk een beetje dat ik verondersteld word om op 7 dagen tijd de hele kuststreek te zien... En dat is vrijwel onmogelijk... en ik moet de 13de januari terug in Hanoi staan voor een groep... Een backpacker in luxehotels... waw, toch plezant he?

Groetjes,

Elise

Hué, de keizerlijke stad....

2006-12-07T03:36:00.000-08:00

Dag mensen,

Oeioei, het is precies echt al wel lang geleden dat ik nog iets in mijn blog heb gezet. Had wel een weekje vrij ergens, maar toen geraakte ik gewoon niet op mijn blog... En sindsdien is het druk druk druk... Ene groep is nog niet goed weg of de andere komt al aan... Maar genoeg variatie in de toers... De afwisseling tussen Best tours en Iva oa maakt het wel boeiend. Het is een andere reis en dat zorgt ervoor dat ik op een maand tijd heel wat verschillende dingen kan doen. Het zal dus niet snel afgezaagd worden.

Meestal neem ik toch een vijf minuutjes de tijd om eens na te denken wat ik op mijn blog zet... Maar deze keer niet... Ik moet hier weer tussen thuiskomst van excursie en vertrek voor het avondeten nog snel snel iets aan het thuisfront laten weten. Maar mensen, het gaat dus goed met me, geen zorgen... Het is druk maar ik heb nog geen echte moeilijkheden ondervonden. Lieve, fijne mensen al ontmoet. Een uitnodiging aan de kust voor als ik thuis ben, chocolade opgestuurd van mensen die vertrokken waren en aan de enveloppe te zien die ik een paar dagen geleden kreeg van de mensen, heb ik het ook nog niet slecht gedaan. Het zit dus goed met Vietnam. En ik begin ze bovendien te kennen, de Vietnameesjes, er zitten er echt schatten tussen.

Voor de kerstdagen ga ik mezelf een reisje gunnen... Hoe wat waar weet ik nog niet, maar na een paar maanden flink doorwerken, vind ik dat ik dat wel verdiend heb. Tussen kerst en nieuwjaar zal ik dus ergens in Laos, Myanmar, misschien China (daar moet ik toch nog eens over denken...:-)) of de Filipijnen of zo ergens hier in de regio zitten. Met de lokale Ryanair valt dat nog te betalen ik heb het geluk dat ik drie weken hard moet doorzetten om nadien een dagje of vijf op mijn gemakje te zijn...En zo zal het tien maanden doorgaan.

Iva Oa is een luxereis, maar ik kan niet zeggen dat ik niet geniet van de luxe waar ik dan van kan meegenieten... Met de klanten voel ik me over het algemeen iets ongemakkelijker. Wetende dat ze veel betaald hebben voor hun reis, moeten ze er natuurlijk ook het beste uitkrijgen. Ik doe mijn best, maar ik kan Vietnam natuurlijk op een paar maandjes niet op mijn duimpje kennen... maar ik voel wel dat het met de tijd betert en dat ik meer en meer gerustgesteld ben. Tot nu toe waren het dan ook geen moeilijke mensen. Ze hebben zin om veel te zien en de reis biedt ook veel bezienswaardigheden. Tot nu toe waren er gelukkig nog geen klachten over het ritme van de reis.

Soms vind ik het wel spijtig dat ik zo weinig hoor van thuis. Maar ja, ik weet het wel... iedereen heeft daar zijn leventje en ik ben intussen ook al lang weg van het Belgenland. Ikzelf heb weinig tijd, maar ik lees mijn mails wel regelmatig en het doet me altijd plezier om zelfs alleen al de koetjes en kalfjes van het dagelijks leven in Zelem, Herk-de-Stad, Stevoort of Brussel te lezen.

Ik ga jullie al laten. Foto's volgen. Ik beloof het dit keer echt, maar dat zal pas voor na de iva oa toer zijn... nu snel naar het "keizerlijk diner"... Aiai... HAHA

Elise

Siem Reap live

2006-11-17T01:49:00.000-08:00

Voor zij die denken dat ik dit avontuur door een zwarte bril bekijk: WRONG. Jullie hebben het helemaal verkeerd verstaan! (Of ok ja, ik heb me helemaal verkeerd uitgedrukt). Maar als je komt uit een land waar het meest heftige discussieonderwerp “die smerige Dedecker” of “die luie Waal” betreft, dan word je hier wel met de neus op harde feiten geduwd. Natuurlijk is Vietnam mooi en natuurlijk zijn er die autenthieke bootjes, die gezellige aziatische drukke marktjes enzovoort. Maar ik vond de confrontatie met het volk dat een dergelijke oorlog in haar collectief geheugen draagt toch wel aangrijpend. Alleen door hier te zijn en door in de tunnels te kruipen waar de Vietcong ooit de Amerikanen doorspieste met bamboestokken, of de gevolgen van napalm op de gezichten van de Vietnamezen te zien, kan je begrijpen wat ik bedoel.

En trouwens, als ik de glimlach zou missen op de gezichten van de Vietnamezen, heb ik ze dubbel en dik teruggevonden op die van de Cambodianen. Toen we met de boot via de Mekong Pnom Penh aan het binnenvaren waren, werden we al meteen geconfronteerd met de pracht van dat koninkrijk. Dit land bezit een schat aan cultuur. Alleen al het paleis van de koning is een streling voor het oog, en dan wordt er over Angkor nog niet gesproken...
De Cambodjanen zijn mooie mensen, en ze lachen hun tanden bloot. Misschien zou het zelfs Bali kunnen overtreffen... Toen we hier voet aan wal zetten wilde ik dit land meteen al van Zuid naar Noord en van Oost naar West doorkruisen. Maar ik moet geduld hebben, want ik heb tijd.

En nu zou ik een verhaal willen afsteken over de Rode Khmer maar ik denk dat ik dat niet ga doen want dan denken jullie misschien dat het hier niet plezant is. Maar goh, als je de mensen hoort vertellen hoe zij het beleefd hebben, ik meen het, dan komt er een koude rilling over je lichaam. Voor een andere keer misschien.

Morgen vlieg ik weer van Siem Reap naar Hanoi, Bush achterna. Ik hoop maar dat ik door die hele delegatie Amerikanen dat zich naar hier gaat begeven, geen hinder ga ondervinden in de luchthaven. Ik ben een weekje vrij, dus kan ik me misschien bezighouden met de decoreren van anti-Bush panelen en luidkeels door de straten van Hanoi slogans gaan citeren. Maar aangezien Frederik ook een weekje in Hanoi zit, zal ik maar van de gelegenheid gebruik maken om de stad wat te ontdekken en me wat koest houden. Maar als ik hem zie, dan spuug ik, want havik Bush is nu net niet de man die je wil tegenkomen na een aangrijpend bezoek aan de Cu Chi tunnels.

Foto’s volgen nog wel. Moet eens de tijd maken om ze af te laden op mijn computer. Ik heb de laatste weken nog maar weinig zin gehad in computer. En Rino, het is trouwens tamelijk onnozel om anoniem door het leven te willen gaan. Hang dus maar gewoon de Vlaamse Brusselaar uit.

Berichtje aan daddy nog: papiertjes zijn doorgezonden naar je email. Kan je die opsturen naar het adres dat ik doorgaf in mijn to do brief? BT zou trouwens ook de nodige papieren opsturen.

Liefs,

Elise

Het land van de Viets

2006-11-09T07:11:00.000-08:00

"Vietnam" ... "Vietnamezen"... Gek land, raar volk. Een antwoord op de vraag wie de Vietnamezen zijn is moeilijk te formuleren. Het grenst aan Thailand, maar het zijn geen Thai. Ze hebben hier wel vele pagodes en rijk versierde boeddhistische tempels, maar die staan er precies maar omdat het land nu eenmaal in Azie ligt en in Azie hoort Boeddha toch thuis? Al de rituelen en de geurige frangipani bloemetjes, waar de toeristen zo zot van zijn in Thailand of in Bali vindt men hier niet. Als je met een Vietnamees spreekt weet je niet goed tegen wie je bezig bent. Ze bekijken je nors, maar af en toe ontdek je toch weer die verborgen Aziatische glimlach. Wat heeft hen zo gemaakt dan, die Vietnamezen? Het is een volk dat geleden heeft, ze haten ons, wij hebben hen kapot gemaakt, ze willen ons liever buiten als binnen. Maar ze hebben ons meer dan ooit nodig, want na dertig jaar communistisch bewind heeft het land investeerders nodig en hun communisme past niet meer in dit tijdperk, ze zijn de Russen kwijt.

Ze zijn ontzettend intelligent, die Vietnamezen. En fier, met kaarsrechte rug in hun spierwitte Au Dais kijken ze op je neer. Nooit hebben de Vietnamezen een oorlog verloren. En die Vietcongs, dat waren mannekes die het de Amerikanen verdorie moeilijk gemaakt hebben. Niet omdat ze zoveel B52 bommenwerpers of Agent Orange hadden, maar omdat ze ongelooflijk intelligent waren. De eerste keer dat ik door de Cu Chi tunnels liep, stond mijn wereld even stil. Ze hebben gewonnen door dit pienter denkwerk, ze waren te fier en te gedreven om deze oorlog te verliezen.

Maar ok, terug naar vandaag: Er is geen vat te krijgen op die Vietnamezen! Het is zo'n volk tov wie je voortdurend beschaamd bent. Ze zijn arm. Ze eten rijst met stokjes en stokbrood. Ze hebben drie jobs per dag, maar ze zitten langs de kant van de straat. In alle cafes is er gratis internet maar alles gecontroleerd door de staat. En zo kan ik nog een heel resem van karakteristieken opsommen die volledig geen steek houden, maar als het chaotisch overkomt voor de lezer, dan heb ik mijn doel bereikt. Ik begrijp er ook niets van.

Onze gids Phuc vertelde dat hij pedagoog was. Hij had Frans gestudeerd in de universiteit van Hue. Toen hij wilde gaan werken, is de tweede indochinese oorlog begonnen. Zijn moeder werkte voor het Zuid-Vietnamees bewind en werd in 1976, toen Vietnam volledig in communistische handen viel, in een heropvoedingskamp gestoken. Omdat zijn moeder een Zuid-Vietnamese ambtenaar was, heeft Phuc zijn beroep als leraar Frans nooit kunnen uitoefenen. Dus heeft hij maar 10 jaar lang bamboe gesneden en aan zijdeovens gewerkt. Tot de dag dat Gorbatsjov een plan uitdacht voor Rusland, en de Vietnamese variant van de perestrojka zijn ingang deed in het land, dat was de dag dat Phuc zijn beroep als leraar Frans kon uitoefenen, een dag waarvan hij 10 jaar lang alleen maar had van kunnen dromen.

De vraag waarom dit land niet thuishoort op zijn continent, of althans toch een uitzondering is op de regel, is hiermee misschien beantwoord. Het gevecht om het socialisme en het zegevierend communisme heeft ervoor gezorgd dat Vietnamezen hun leven minder spiritueel benaderen als vele buurlanden...Het zijn geen dromers, maar harde werkers die alles op alles zullen zetten om te winnen...

Of ik mijn gevecht met de Vietnamezen zal winnen is een andere vraag...

Elise

Hai Phong

2006-10-29T00:02:00.000-07:00

En daar stond ik dan plots, in Hanoi... zonder valies maar goed, ik kan me ongelooflijk ergeren aan toeristen die uren zagen over het feit dat hun valies niet aangekomen is, dus doe ik dat zelf ook niet.

Frederik was nog ergens in Cambodja ofzo dus ik was helemaal alleen...snik snik. Heb me in zo'n lokale eettent gezet, kreeg een vietnamese menukaart voorgeschoteld waar ik niets van begreep en een vietnamese die de bestelling kwam opnemen die geen woord Engels sprak. Dus heb ik maar gewoon wat aangeduid op de kaart. Later heb ik me gerealiseerd dat ik even goed "hond" of "spin" had kunnen vragen. Misschien heb ik wel hondenvlees gegeten. Ik denk er gewoon niet teveel over na. Als het zo is, is hondenvlees wél overheerlijk. Over het eten valt absoluut niet te klagen. En ik heb ook veel appreciatie gekregen van Frederik dat ik zo'n lokale eettent de eerste dag al aangedurfd heb.

Soit, ik heb echt niet veel tijd, dus ik hou het kort. Mijn eerste indruk van Vietnam was... ja eigenlijk... ik dacht "ik vind dit geen leuk land" of "ik wil terug naar Indonesië". De mensen zijn zoals de Chinezen, en wie mijn blog heeft gelezen weet dat ik het niet zo echt voor de Chinese mentaliteit heb. Het is niet echt te verwonderen want Vietnam grenst in het Noorden aan China. Het is een gesloten volk, geen lachend volk, en contacten zijn moeilijk te leggen, dat heb ik nu al gevoeld. Frederik is al de derde tour-rep die me zegt dat een tweede Indonesië niet te vinden valt.

Mààr Frederik heeft me ook gerustgesteld... Hij heeft me enkele vuistregels meegegeven voor het omgaan met Vietnamezen en na mijn babbel met hem heb ik er weer helemaal zin in. Ik ben ongelooflijk nieuwsgierig naar wat er nog te zien valt... Zo meteen gaan we fietsen op het platteland.

Dus voila, ik moet jullie al laten, maar internet werkt hier blijkbaar zeer vlot, dus er volgen snel weer nieuwe verhaaltjes!

Elise

Saigon night

2006-09-23T19:12:00.000-07:00

How how mannekes, niet te snel hé! Ben nog niet vertrokken!