what's next?
Dag mensen,
Even laten weten dat ik nog leef en dat het hier nog steeds goed gaat. Jullie geloven me meestal niet wanneer ik zeg dat ik weinig tijd heb en daarom niet meteen op de mails antwoordt. Maar het is een feit hoor, ik ben zodanig bezig met de groepen, de mensen, het geregel, georganiseer, dat er eigenlijk weinig tijd over blijft voor mezelf. En als die er dan is, dan wens ik die liever niet te spenderen aan de computer. Het werkritme ligt hier hoog. Soms word ik bijna echt kwaad wanneer de mensen na 5 dagen aan mijn oren beginnen te zagen dat ze vermoeid zijn, dat het zwaar is. In plaats van er dan even bij stil te staan dat het voor mij al bijna een jaar zo zwaar is, vinden ze het nodig om daar ook nog eens tegen mij over te klagen. En klachten en gezaag, dat is eigenlijk vooral waar ik nog maar weinig tegen kan... Ik hou het hierna dan ook voor bekeken in het toerisme, het is welletjes geweest.
Een van de jongens in Hai Phong vroeg me al 5 keer ofzo om een pint te gaan drinken, maar ik had altijd wel een excuus. De reden voor mijn excuus was niet de jongen zelf, maar het feit dat ik 's avonds altijd kapot ben en doodgewoon geen energie meer had in een pint. De keren dat ik pinten ben gaan drinken in Vietnam kan ik op 1 hand tellen denk ik. Vorige maandag vond ik plots dat ik veel te lang veel te braaf ben geweest en ook veel te weinig tijd gemaakt had voor ontspanning. Dus stak ik stekjes in mijn ogen en ben op zijn motorbike gaan zitten richting cafe. De pinten zelf waren niet te drinken, maar ik heb me goed geamuseerd... uiteindelijk zat de vriendenkliek er en was ik een beetje de attractie van de avond. Ik ben altijd blij dat ik nog niet teveel Vietnamees versta, want ik ken de Vietnamezen onderhand al wel genoeg om te weten tot wat ze in staat zijn uit te kramen, zeker als ze gedronken hebben.
Hien heeft een kindje van zes maanden. Op een dag vond ze een simkaart in zijn schoenen... hij stuurde berichtjes met een andere vrouw. Dat was al de tweede keer. Hien was toen zwanger... Ze houdt niet meer van hem, ze vertrouwt hem niet meer. Ze wil weg van hem. Ze leven langs mekaar. "je suis jalouse de toi, Elise, tu es libre, tu as tout, tu fais ce que tu veux, tu vois le monde, tu voyages, tu es independante, les hommes vietnamiens t'adorent. Moi j'ai mon bebe, il n'y a plus aucun homme qui va se mettre avec moi...". Uren en uren zat ik met haar te praten. Ze nam me mee naar haar sober huisje in het midden van Hanoi. Daar zat hij, de klootzak. We speelden wat met dat schattige klein menske en maakte opmerkingen over zijn gedrag in het Frans. hij verstond er toch niets van. De wereld waarin je geboren wordt bepaalt veel. Vietnamese vrouwen zijn intelligent. Ze worden niet zo in de watten gelegd wanneer ze klein zijn, ze leren hun mannetje staan. Jammer genoeg leven die intelligente vrouwen tussen een hoop mannen die zichzelf alles permitteren. Hien's man weet dat Hien niet meer weg kan, vastgeroest zit en altijd afhankelijk van hem zal zijn. Dus doet hij gewoon zijn ding. En zij is Vietnamese en laat hem dus ook zijn ding doen. Een aantal jaren geleden wilde ze waarschijnlijk gewoon trouwen, want een vrouw van 25 die niet getrouwd is, dat kan niet in Vietnam. Nu smeekt ze me radeloos om haar mee te nemen, naar het nachtleven van Hanoi. Ze wilt een stukje van de andere kant proeven. Ik begrijp haar en weet dat ze gelijk heeft, maar ik kan er niets aan doen dat de Vietnamese maatschappij zo in mekaar zit. Hien vindt dat ik maar eens een Vietnamees vriendje moet hebben... Tijdens ons gesprek over de mannen in Vietnam kan ik haar duidelijk maken waarom het mij niet erg boeit... "Hien, je suis belge, et il y a des hommes au Vietnam qui m'attirent et qui essaient, et ca m'amuse, bien sur, mais ca reste superficiel, car je suis belge Hien, mes idees sont differentes" "Elise, tu as de la chance d'etre nee dans une telle societe, tu sais, moi j'ai mon bebe...".
Nog enkele nachtjes slapen en mijn familie staat in Saigon. Het gaat wel een speciaal moment zijn voor mij om hen terug te zien. En ik verheug me echt op dat weekje rondtrekken met de familie. De groep waarmee ik momenteel rondreis is een beetje saai en moeilijk. Ik hoop dus dat ze me de kans gaan geven om mijn ouders te gaan opwachten aan de luchthaven. En eerlijk gezegd, als ze er iets tegen hebben, kunnen ze de boom in, want ik zal er die namiddag niet zijn. Ik ken de mensen, ze zijn in staat om te beginnen zagen dat ze hun uitleg niet in het nederlands gekregen hebben. Maar dan denk ik: als men niet in staat is om drie woorden engels te begrijpen, blijf dan thuis he, Voor mij is een minimum aan talenkennis een noodzakelijke voorwaarde om een reis te maken. Ze zouden dat beter eisen vooraleer ze mogen op reis vertrekken. Dan bellen ze de tour leader op zijn minst niet op om 3 uur s nachts omdat ze een kakkerlak vonden op de kamer. Ik ben vertaalster, psycholoog, gidse, historicus (voor sommigen hoor ik ook botanicus, ornitoloog, chemicus, wijnkenner, agronoom, sinoloog, tolk Vietnamees - Nederlands, loodgieter, kakkerlakkenvanger,... whatever te zijn), Enfin ja, misschien liggen toeristen mij in het algemeen gewoon niet zo... Maar ik mag zeker niet veralgemenen eigenlijk, want ik heb een aantal mensen ontmoet, vooral jongeren, met wie ik zeker nog contact onderhoud wanneer ik terug ben.
Time to go, taak volbracht.
Good night,
Elise
Even laten weten dat ik nog leef en dat het hier nog steeds goed gaat. Jullie geloven me meestal niet wanneer ik zeg dat ik weinig tijd heb en daarom niet meteen op de mails antwoordt. Maar het is een feit hoor, ik ben zodanig bezig met de groepen, de mensen, het geregel, georganiseer, dat er eigenlijk weinig tijd over blijft voor mezelf. En als die er dan is, dan wens ik die liever niet te spenderen aan de computer. Het werkritme ligt hier hoog. Soms word ik bijna echt kwaad wanneer de mensen na 5 dagen aan mijn oren beginnen te zagen dat ze vermoeid zijn, dat het zwaar is. In plaats van er dan even bij stil te staan dat het voor mij al bijna een jaar zo zwaar is, vinden ze het nodig om daar ook nog eens tegen mij over te klagen. En klachten en gezaag, dat is eigenlijk vooral waar ik nog maar weinig tegen kan... Ik hou het hierna dan ook voor bekeken in het toerisme, het is welletjes geweest.
Een van de jongens in Hai Phong vroeg me al 5 keer ofzo om een pint te gaan drinken, maar ik had altijd wel een excuus. De reden voor mijn excuus was niet de jongen zelf, maar het feit dat ik 's avonds altijd kapot ben en doodgewoon geen energie meer had in een pint. De keren dat ik pinten ben gaan drinken in Vietnam kan ik op 1 hand tellen denk ik. Vorige maandag vond ik plots dat ik veel te lang veel te braaf ben geweest en ook veel te weinig tijd gemaakt had voor ontspanning. Dus stak ik stekjes in mijn ogen en ben op zijn motorbike gaan zitten richting cafe. De pinten zelf waren niet te drinken, maar ik heb me goed geamuseerd... uiteindelijk zat de vriendenkliek er en was ik een beetje de attractie van de avond. Ik ben altijd blij dat ik nog niet teveel Vietnamees versta, want ik ken de Vietnamezen onderhand al wel genoeg om te weten tot wat ze in staat zijn uit te kramen, zeker als ze gedronken hebben.
Hien heeft een kindje van zes maanden. Op een dag vond ze een simkaart in zijn schoenen... hij stuurde berichtjes met een andere vrouw. Dat was al de tweede keer. Hien was toen zwanger... Ze houdt niet meer van hem, ze vertrouwt hem niet meer. Ze wil weg van hem. Ze leven langs mekaar. "je suis jalouse de toi, Elise, tu es libre, tu as tout, tu fais ce que tu veux, tu vois le monde, tu voyages, tu es independante, les hommes vietnamiens t'adorent. Moi j'ai mon bebe, il n'y a plus aucun homme qui va se mettre avec moi...". Uren en uren zat ik met haar te praten. Ze nam me mee naar haar sober huisje in het midden van Hanoi. Daar zat hij, de klootzak. We speelden wat met dat schattige klein menske en maakte opmerkingen over zijn gedrag in het Frans. hij verstond er toch niets van. De wereld waarin je geboren wordt bepaalt veel. Vietnamese vrouwen zijn intelligent. Ze worden niet zo in de watten gelegd wanneer ze klein zijn, ze leren hun mannetje staan. Jammer genoeg leven die intelligente vrouwen tussen een hoop mannen die zichzelf alles permitteren. Hien's man weet dat Hien niet meer weg kan, vastgeroest zit en altijd afhankelijk van hem zal zijn. Dus doet hij gewoon zijn ding. En zij is Vietnamese en laat hem dus ook zijn ding doen. Een aantal jaren geleden wilde ze waarschijnlijk gewoon trouwen, want een vrouw van 25 die niet getrouwd is, dat kan niet in Vietnam. Nu smeekt ze me radeloos om haar mee te nemen, naar het nachtleven van Hanoi. Ze wilt een stukje van de andere kant proeven. Ik begrijp haar en weet dat ze gelijk heeft, maar ik kan er niets aan doen dat de Vietnamese maatschappij zo in mekaar zit. Hien vindt dat ik maar eens een Vietnamees vriendje moet hebben... Tijdens ons gesprek over de mannen in Vietnam kan ik haar duidelijk maken waarom het mij niet erg boeit... "Hien, je suis belge, et il y a des hommes au Vietnam qui m'attirent et qui essaient, et ca m'amuse, bien sur, mais ca reste superficiel, car je suis belge Hien, mes idees sont differentes" "Elise, tu as de la chance d'etre nee dans une telle societe, tu sais, moi j'ai mon bebe...".
Nog enkele nachtjes slapen en mijn familie staat in Saigon. Het gaat wel een speciaal moment zijn voor mij om hen terug te zien. En ik verheug me echt op dat weekje rondtrekken met de familie. De groep waarmee ik momenteel rondreis is een beetje saai en moeilijk. Ik hoop dus dat ze me de kans gaan geven om mijn ouders te gaan opwachten aan de luchthaven. En eerlijk gezegd, als ze er iets tegen hebben, kunnen ze de boom in, want ik zal er die namiddag niet zijn. Ik ken de mensen, ze zijn in staat om te beginnen zagen dat ze hun uitleg niet in het nederlands gekregen hebben. Maar dan denk ik: als men niet in staat is om drie woorden engels te begrijpen, blijf dan thuis he, Voor mij is een minimum aan talenkennis een noodzakelijke voorwaarde om een reis te maken. Ze zouden dat beter eisen vooraleer ze mogen op reis vertrekken. Dan bellen ze de tour leader op zijn minst niet op om 3 uur s nachts omdat ze een kakkerlak vonden op de kamer. Ik ben vertaalster, psycholoog, gidse, historicus (voor sommigen hoor ik ook botanicus, ornitoloog, chemicus, wijnkenner, agronoom, sinoloog, tolk Vietnamees - Nederlands, loodgieter, kakkerlakkenvanger,... whatever te zijn), Enfin ja, misschien liggen toeristen mij in het algemeen gewoon niet zo... Maar ik mag zeker niet veralgemenen eigenlijk, want ik heb een aantal mensen ontmoet, vooral jongeren, met wie ik zeker nog contact onderhoud wanneer ik terug ben.
Time to go, taak volbracht.
Good night,
Elise
posted by Elise at 6:08 AM
2 comments
