Het land van de Viets

"Vietnam" ... "Vietnamezen"... Gek land, raar volk. Een antwoord op de vraag wie de Vietnamezen zijn is moeilijk te formuleren. Het grenst aan Thailand, maar het zijn geen Thai. Ze hebben hier wel vele pagodes en rijk versierde boeddhistische tempels, maar die staan er precies maar omdat het land nu eenmaal in Azie ligt en in Azie hoort Boeddha toch thuis? Al de rituelen en de geurige frangipani bloemetjes, waar de toeristen zo zot van zijn in Thailand of in Bali vindt men hier niet. Als je met een Vietnamees spreekt weet je niet goed tegen wie je bezig bent. Ze bekijken je nors, maar af en toe ontdek je toch weer die verborgen Aziatische glimlach. Wat heeft hen zo gemaakt dan, die Vietnamezen? Het is een volk dat geleden heeft, ze haten ons, wij hebben hen kapot gemaakt, ze willen ons liever buiten als binnen. Maar ze hebben ons meer dan ooit nodig, want na dertig jaar communistisch bewind heeft het land investeerders nodig en hun communisme past niet meer in dit tijdperk, ze zijn de Russen kwijt.

Ze zijn ontzettend intelligent, die Vietnamezen. En fier, met kaarsrechte rug in hun spierwitte Au Dais kijken ze op je neer. Nooit hebben de Vietnamezen een oorlog verloren. En die Vietcongs, dat waren mannekes die het de Amerikanen verdorie moeilijk gemaakt hebben. Niet omdat ze zoveel B52 bommenwerpers of Agent Orange hadden, maar omdat ze ongelooflijk intelligent waren. De eerste keer dat ik door de Cu Chi tunnels liep, stond mijn wereld even stil. Ze hebben gewonnen door dit pienter denkwerk, ze waren te fier en te gedreven om deze oorlog te verliezen.

Maar ok, terug naar vandaag: Er is geen vat te krijgen op die Vietnamezen! Het is zo'n volk tov wie je voortdurend beschaamd bent. Ze zijn arm. Ze eten rijst met stokjes en stokbrood. Ze hebben drie jobs per dag, maar ze zitten langs de kant van de straat. In alle cafes is er gratis internet maar alles gecontroleerd door de staat. En zo kan ik nog een heel resem van karakteristieken opsommen die volledig geen steek houden, maar als het chaotisch overkomt voor de lezer, dan heb ik mijn doel bereikt. Ik begrijp er ook niets van.

Onze gids Phuc vertelde dat hij pedagoog was. Hij had Frans gestudeerd in de universiteit van Hue. Toen hij wilde gaan werken, is de tweede indochinese oorlog begonnen. Zijn moeder werkte voor het Zuid-Vietnamees bewind en werd in 1976, toen Vietnam volledig in communistische handen viel, in een heropvoedingskamp gestoken. Omdat zijn moeder een Zuid-Vietnamese ambtenaar was, heeft Phuc zijn beroep als leraar Frans nooit kunnen uitoefenen. Dus heeft hij maar 10 jaar lang bamboe gesneden en aan zijdeovens gewerkt. Tot de dag dat Gorbatsjov een plan uitdacht voor Rusland, en de Vietnamese variant van de perestrojka zijn ingang deed in het land, dat was de dag dat Phuc zijn beroep als leraar Frans kon uitoefenen, een dag waarvan hij 10 jaar lang alleen maar had van kunnen dromen.

De vraag waarom dit land niet thuishoort op zijn continent, of althans toch een uitzondering is op de regel, is hiermee misschien beantwoord. Het gevecht om het socialisme en het zegevierend communisme heeft ervoor gezorgd dat Vietnamezen hun leven minder spiritueel benaderen als vele buurlanden...Het zijn geen dromers, maar harde werkers die alles op alles zullen zetten om te winnen...

Of ik mijn gevecht met de Vietnamezen zal winnen is een andere vraag...


Elise